Από την πλευρά του ο Πρωθυπουργός, καλά κάνει. Πολιτικός είναι και αυτό το ερώτημα θα έθετε ενόψει εκλογών, κάθε Κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της, Άλλωστε, σήμερα το πολιτικό σύστημα είναι πολύ διαφορετικό. Από την Μεταπολίτευση και μετά, υπήρχαν δύο κυρίαρχα Κόμματα, που εναλλάσσονταν στην εξουσία. Το ένα από τα δύο κυρίαρχα Κόμματα ήταν το κεντρικό και γύρω του περιστρέφονταν τα μικρότερα. Θετικά ή αρνητικά. Τώρα, αυτό απουσιάζει. Έχει αλλάξει η πολιτική και στη χώρα μας, Όπως και στον υπόλοιπο κόσμο, άλλωστε. Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, η Ν.Δ. είναι φυσικά πρώτο Κόμμα και με μεγάλη διαφορά από το δεύτερο. Αλλά στην πρόθεση ψήφου φαίνεται να εμπνέει μόλις έναν στους τέσσερις ψηφοφόρους. Όσο για την αναγωγή; Αυτή επαφίεται στην γνώση των δημοσκόπων.
Το μεγάλο θέμα είναι οι αναποφάσιστοι και φυσικά αυτοί που δεν θα πάνε και πάλι να ψηφίσουν στις εκλογές. Θα συνεχιστεί το φαινόμενο ο αριθμός των ψηφοφόρων να έχει σχεδόν μειωθεί σε λίγο πάνω από 50%. Επομένως, το εκλογικό Σώμα αρνείται να επιλέξει και να εκπροσωπηθεί. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην αδυναμία της πολιτικής πρότασης όλων των Κομμάτων. Στη χαμηλή εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος στα Κόμματα.
Η συνέπεια είναι ότι σήμερα, μια Κυβέρνηση μπορεί να κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ακόμη και με μια βάση ψηφοφόρων λίγο πάνω από το ένα τέταρτο του εκλογικού Σώματος. Τα Κόμματα δεν έχουν πλέον μια πιστή βάση στην οποία να μπορούν να βασιστούν. Το γεγονός αυτό είναι αποτέλεσμα της απώλειας της πολιτικής και κοινωνικής ρίζας των Κομμάτων. Οφείλεται στην έλλειψη κοινών ιδεολογιών και προγραμμάτων. Αλλά και στον εσωκομματικό ανταγωνισμό μεταξύ των ηγετικών στελεχών των θεωρούμενων, μεγάλων Κομμάτων.
«Πολιτική ερημοποίηση»
Η οργάνωση των Κομμάτων είναι εύθραυστη. Η δομική σταθερότητα, μια οργανωτική αντανάκλαση των κοινών προγραμμάτων που γεννήθηκαν από την εσωτερική συλλογική συζήτηση, απουσιάζει επειδή η εσωκομματική ζωή είναι ουσιαστικά, ανύπαρκτη. Τα επαρχιακά και εθνικά Συνέδρια είναι όλο και περισσότερο, κοινωνικές εκδηλώσεις και ευκαιρίες για selfi με τον κάθε ηγέτη. Το εκλογικό σώμα ενδιαφέρεται ολοένα και λιγότερο για τις πολιτικές επιλογές: Τα ζητήματα που εγείρονται και συζητούνται είναι κάποια πρακτικά θέματα, κυριολεκτικά για την επόμενη μέρα. Γιατί απλά οι πολίτες αμφισβητούν το μέλλον.
Ο ανταγωνισμός των Κομμάτων περιορίζεται σε διαμάχες, στη συνεχή αναζήτηση της διαφοράς αντί για τη σύγκριση προγραμμάτων, στην άρνηση των θέσεων των άλλων. Σημαντικά ζητήματα συλλογικού ενδιαφέροντος χάνονται στο παρασκήνιο και στο επίκεντρο επιπλέουν μόνο οι προσωπικές μικροδιαμάχες. Αλλά και τα Μέσα Ενημέρωσης, μόνο τις διαμάχες αυτές μεταφέρουν στη δημόσια σφαίρα. Κάποιοι αναλυτές χρησιμοποιούν μάλιστα τον όρο «πολιτική ερημοποίηση». Η φτώχεια της πολιτικής, στο αποκορύφωμά της…
naftemporiki.gr
Newsroom
