Καμία από αυτές τις χώρες δεν ζήτησε κάποια έγκριση ή ειδική άδεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι, πολύ απλά, δεν τη χρειαζόταν. Όπως δεν τη χρειάζεται και η Ελλάδα, αφενός γιατί η φορολογία των καυσίμων αποτελεί ζήτημα εθνικής πολιτικής και όχι ευρωπαϊκής και, αφετέρου, γιατί η μείωση των ειδικών φόρων βρίσκεται στην ίδια την εργαλειοθήκη της Κομισιόν για την αντιμετώπιση του πολεμικού ενεργειακού σοκ. Το μόνο όριο που θέτει η Ε.Ε. είναι ο ελάχιστος ειδικός φόρος ανά λίτρο βενζίνης, ο οποίος δεν πρέπει να είναι κατώτερος από 35 λεπτά. Στην Ελλάδα, όμως, ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στη βενζίνη βρίσκεται στα 70 λεπτά, οπότε η Κυβέρνηση θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να τον μειώσει τουλάχιστον στο μισό.
Αυτό δεν σημαίνει πως μια τέτοια μείωση δεν θα άφηνε δημοσιονομικό κενό, σημαίνει όμως πως η Κυβέρνηση λέει τη μισή αλήθεια. Για την ακρίβεια, δεν λέει ότι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο δεν μειώνει τους φόρους στα καύσιμα είναι ότι δεν θέλει να στερηθεί τα υψηλά έσοδα που αποφέρουν και όχι το οποιοδήποτε, ανύπαρκτο μπλόκο, από την Κομισιόν. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Κρατικού Προϋπολογισμού, τα συνολικά ετήσια έσοδα που εισπράττει το ελληνικό Δημόσιο αποκλειστικά από τους ειδικούς φόρους και τον ΦΠΑ στα καύσιμα φθάνουν στα 6,5 με 7 δισ. ευρώ, ανάλογα με τη διακύμανση των διεθνών τιμών του πετρελαίου. Είναι προφανές πως πρόκειται για ποσό που δεν μπορεί εύκολα να αντισταθμιστεί. Είναι όμως επίσης προφανές πως μπορεί να αναπληρωθεί, είτε με περικοπές δαπανών είτε με άλλους φόρους, π.χ., φόρους στα υπερκέρδη των Εταιρειών Ενέργειας και των Διυλιστηρίων, όπως κάνει η Γερμανία. Κοινώς, πρόκειται για καθαρά πολιτική επιλογή και όχι για ευρωπαϊκή «ντιρεκτίβα»…
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
