Οι νέοι βγαίνουν ξανά στους δρόμους σε όλη την Ευρώπη. Από τη Γαλλία, ως την Ισπανία, το Βέλγιο και τη Γερμανία. Για δεκαετίες, η άρρητη συμφωνία που τους έδενε με την κοινωνία περιλάμβανε μια υπόσχεση για το μέλλον: Όσοι έκαναν το καθήκον τους, σπουδάζοντας, δουλεύοντας και πληρώνοντας τους φόρους τους, θα έβρισκαν μια σταθερή θέση στον κόσμο και θα έβλεπαν τα παιδιά τους να ζουν ειρηνικά, και τουλάχιστον τόσο καλά όσο οι ίδιοι. Αυτή η εμπιστοσύνη έχει διαλυθεί στα μάτια των νέων. Το φυτίλι άναψε αρχές Σεπτεμβρίου πάλι από τη Γαλλία, τη «μητέρα των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων».
Το casus belli ήταν η χαοτική επιστροφή των μαθητών Λυκείου στα Σχολεία: Υπερπλήρεις τάξεις, από τις υψηλότερες στην Ευρώπη, και έλλειψη πόρων για τα Δημόσια Σχολεία. Ακόμη και η έλλειψη χαρτιού υγείας στις τουαλέτες των Δημοσίων Σχολείων έγινε σύμβολο μιας κατάστασης που οι μαθητές θεωρούν ως περιφρόνηση. Ως έλλειψη σεβασμού προς αυτούς. Οι διαδηλώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί, όπως και η βία αλλά και η καταστολή. Το Σχολείο που θα έπρεπε να τους καλωσορίσει, το σπίτι που θα έπρεπε να τους επιτρέψει να ξεκινήσουν με γνωστικά εφόδια τη ζωή τους. Η ανησυχία των μαθητών δεν πηγάζει τόσο από τη φτώχεια, αν και αυτή παίζει μεγάλο ρόλο, όσο από την αβεβαιότητα για το μέλλον. Γιατί όπως λέει ο κοινωνιολόγος Νικολά Ντυβού, η διαχωριστική γραμμή που τώρα διατρέχει τις κοινωνίες μας, χωρίζει εκείνους που μπορούν ακόμα να οραματιστούν το μέλλον τους από εκείνους που δεν ξέρουν πλέον πώς να το κάνουν.
Στην Ισπανία, η σπίθα της εξέγερσης μπορεί να ήταν η έξωση της 87χρονης Μαρικάρμεν Αμπασκάλ από το διαμέρισμα όπου ζούσε για δεκαετίες, δυστυχώς πεθαίνοντας πριν από λίγες ημέρες. Οι νέες και οι νέοι διαμαρτύρονται για τους πιο εύθραυστους και ευάλωτους, αλλά και για τον εαυτό τους. Για το οξύ στεγαστικό πρόβλημα. Το έμβλημα των διαδηλωτών ήταν οι δέσμες κλειδιών που κράδαιναν, φωνάζοντας το σύνθημα: «Δεν είναι τα δικά μου κλειδιά, αλλά της μητέρας μου». Δείχνοντας ότι εξακολουθούν να μένουν στο παιδικό δωμάτιο του πατρικού σπιτιού, αφού αδυνατούν να έχουν το δικό τους σπιτικό στα 30 και στα 35 τους.
Στη Γερμανία, οι νέοι διαμαρτύρονται για την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, που βλέπουν να έρχεται λόγω της φιλοπόλεμης πολιτικής του Καγκελαρίου Μερτς και των συμμάχων του. Δεκάδες χιλιάδες νέοι βγήκαν στους δρόμους στις μεγάλες πόλεις της Γερμανίας για να διαμαρτυρηθούν, φωνάζοντας «δεν θα συμμετάσχουμε στους πολέμους σας». Προς το παρόν, η θητεία παραμένει εθελοντική, αλλά η υποχρεωτική ιατρική εξέταση έχει προκαλέσει διαμαρτυρίες. Το σχέδιο της Κυβέρνησης Μερτς ορίζει ότι εάν οι στόχοι της στρατολόγησης 260.000 στρατιωτών δεν επιτευχθούν μόνο μέσω εθελοντών έως το 2027, θα ενεργοποιηθούν αυτόματα τυχαίες κληρώσεις μεταξύ εκείνων που θα κριθούν επιλέξιμοι κατά τη διάρκεια των ιατρικών εξετάσεων.
Η επόμενη ευρωπαϊκή γενιά
Το κύμα των νεανικών διαδηλώσεων είναι μια γενεαλογική διαμαρτυρία που δίνει νέα ώθηση στην επιθυμία των νέων να έχουν σημασία στις κοινωνίες της Γηραιάς Ηπείρου. Θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει «Επόμενη Γενιά Ευρώπης», που αρνείται να «χωρέσει» στα καλούπια των διαφόρων Κυβερνήσεων και των γραφειοκρατών των Βρυξελλών. Οι Κυβερνήσεις και οι Βρυξέλλες μπορεί λειτουργούν με βάση προκαθορισμένα σενάρια, δημοσιονομικά και πολεμικά, η κοινή γνώμη διχάζεται σε βάσεις οπαδών που φαντάζονται μόνο νίκη ή ήττα, αλλά οι νέοι άνθρωποι αρνούνται να υποτάξουν τα όνειρά τους στα σχέδια των ελίτ.
Όταν βλέπουν ότι η λέξη «ειρήνη» καταλήγει να ακούγεται αφελής, σχεδόν ύποπτη από τους κυρίαρχους κύκλους. Το ίδιο συμβαίνει και με την τεχνητή νοημοσύνη. Συζητείται αδιάκοπα. Και οι διεθνείς έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι ανησυχούν ολοένα και περισσότερο για τις πιθανές αρνητικές επιπτώσεις της. Η τεχνολογική ανάπτυξη είναι σαν μια μηχανή που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα χωρίς κανείς να μπορεί να την κατευθύνει. Αλλά αυτή η δυσαρέσκεια έχει βρει έκφραση και στους δρόμους.
Συμμαχία με τους μεγάλους
Ίσως αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι οι νέοι, απαιτώντας ένα μέλλον που αισθάνονται ότι τους έχει κλαπεί, έχουν σφυρηλατήσει συμμαχίες με όσους δεν είναι νέοι: Με Εκπαιδευτικούς, Γονείς και Συνδικάτα που υποστηρίζουν τους μαθητές, στη Γαλλία τουλάχιστον. Ίσως αυτές οι συμμαχίες να είναι δυνατές επειδή προκύπτουν από τις εμπειρίες που έχουν ζήσει οι νέοι από πολύ νωρίς στη ζωή τους, όχι από τις σκέψεις τους: Από το ενοίκιο που δεν μπορούν οι γονείς τους να αντέξουν οικονομικά, από ένα σχολικό Σύστημα που δεν οδηγεί πουθενά, από την ακρίβεια, από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στην Ευρώπη, από όλα αυτά που πρέπει να θυσιάσουν για να τα βγάλουν πέρα. Και πάνω απ’ όλα, βλέποντας πόσο λίγο νοιάζονται οι κυβερνώντες για να γεφυρωθεί το χάσμα ανισότητας. Δεν είναι παράξενο αυτό που ζουν οι νέοι. Δεν πρόκειται για «νέους με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες», κατά τον μεγάλο Ελύτη.
«Πες μου μαμά…»
Είναι τα «κανονικά παιδιά», όπως αυτά που τραγούδησε το θρυλικό συγκρότημα Τρύπες, πολλά χρόνια πριν στον εμβληματικό δίσκο τους με τίτλο «Τρύπες στον Παράδεισο», σε στίχους Γιάννη Αγγελάκα:
«Πες μου μαμά…
Πες μου τι γίνεται μ’ εκείνα τα παιδιά,
που αν και γεννιούνται κανονικά,
δεν μεγαλώνουν κανονικά,
δεν ονειρεύονται κανονικά,
Ούτ’ ερωτεύονται κανονικά.
Πες μου μαμά…
Πες μου αν πεθαίνουν
Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά…».
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
.jpg)
