Μιλώντας στο πρόγραμμα Executive Master in Business Administration του Πανεπιστημίου Tsinghua, με θέμα: «20 χρόνια Στρατηγικής Συνεργασίας Ελλάδας–Κίνας και η εμπειρία της COSCO», συνέδεσε τις επιλογές της Κυβέρνησής του με τις σημερινές προκλήσεις ενός πολυπολικού κόσμου. Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρέθηκαν η υποχώρηση του διεθνούς δικαίου έναντι της ισχύος, οι αντιφάσεις της δυτικής πολιτικής και η δυνατότητα της Ελλάδας να αναπτύσσει συνεργασίες πέρα από τις παραδοσιακές Συμμαχίες της.
Ο κ. Καραμανλής χαρακτήρισε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία «άδικη και παράνομη», υποστήριξε ωστόσο ότι η προηγούμενη στάση της Δύσης δεν ήταν άμοιρη ευθυνών, αναφερόμενος στις προσπάθειες ένταξης της χώρας στο δυτικό στρατόπεδο. Εκτίμησε επίσης ότι η αλλαγή Κυβέρνησης στις ΗΠΑ ανέτρεψε τα δεδομένα, καθώς η Ουάσιγκτον κινήθηκε προς την προσέγγιση με τη Ρωσία και την άσκηση πίεσης στην Ουκρανία για έναν επώδυνο συμβιβασμό, αφήνοντας τους Ευρωπαίους χωρίς ουσιαστικό ρόλο στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Η εντονότερη κριτική του αφορούσε τη διαφορετική αντιμετώπιση της Ρωσίας και της Τουρκίας. Όπως ανέφερε, ενώ η Άγκυρα προβάλλει αναθεωρητικές αξιώσεις έναντι της Ελλάδας, διατυπώνει απειλές πολέμου και κατέχει παράνομα τμήμα της Κύπρου, εξακολουθεί να θεωρείται πολύτιμος Εταίρος και Σύμμαχος από τα περισσότερα δυτικά Κράτη. Αντιπαρέβαλε αυτή τη στάση με τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και τη στήριξη προς την Ουκρανία, τονίζοντας ότι τα «παράλληλα δεινά της Κύπρου παραμένουν χωρίς αντιμετώπιση». «Αυτή η ασυνέπεια υπονομεύει την πολιτική, νομική και ηθική υπεροχή του δυτικού αφηγήματος», σημείωσε, προσθέτοντας ότι ενισχύει την υποψία πως η υποστήριξη προς την Ουκρανία υπαγορεύεται από γεωπολιτικές σκοπιμότητες και όχι από αρχές.
Ο πρώην Πρωθυπουργός περιέγραψε το διεθνές περιβάλλον ως το πιο ασταθές από οποιαδήποτε άλλη περίοδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την εκτίμησή του, το διεθνές Σύστημα επιστρέφει στη λογική των σφαιρών επιρροής και της χρήσης ισχύος για την επίλυση διαφορών, με αυξανόμενη περιφρόνηση προς το Κράτος δικαίου, τις διεθνείς Συνθήκες και τους Οργανισμούς. Οι ΗΠΑ, υποστήριξε, επιχειρούν να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία τους στηριζόμενες στη στρατιωτική υπεροχή τους, «αν και όχι με αξιοσημείωτη επιτυχία». Την ίδια ώρα, άλλες δυνάμεις επιδιώκουν να διευρύνουν την επιρροή τους και να ανατρέψουν σταδιακά τη μεταπολεμική τάξη που εγκαθίδρυσε η Δύση. Συνέδεσε, μάλιστα, την παρατεταμένη σύγκρουση στην Ουκρανία και τους πολέμους στη Μέση Ανατολή με την οικονομική και κοινωνική αναταραχή στις δυτικές χώρες. Ο υψηλός πληθωρισμός και το ενεργειακό κόστος, όπως είπε, κλονίζουν τα θεμέλια των Κοινωνιών τους, ενώ αμφισβητούνται τόσο η ευρωπαϊκή οικονομική ολοκλήρωση όσο και τα οφέλη του ελεύθερου εμπορίου στις ΗΠΑ.
Αναφερόμενος στη Μέση Ανατολή, ο κ. Καραμανλής εκτίμησε ότι η σύγκρουση αναδεικνύει ακόμη πιο καθαρά τη λειτουργία του πολυπολικού Συστήματος. «Παρόλο που οι ΗΠΑ διατηρούν τον ηγετικό ρόλο, δυσκολεύονται να επιβάλουν τη βούλησή τους», ανέφερε. Η Ρωσία, η Κίνα και μικρότεροι παράγοντες επηρεάζουν τις εξελίξεις, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν σχέσεις και διαπραγματεύονται με την Ουάσιγκτον. Σύμφωνα με τον ίδιο, το ευρω-ατλαντικό ρήγμα εμφανίζεται βαθύτερο από ποτέ. Για την Ευρωπαϊκή Ένωση σημείωσε ότι, παρότι ορθώς απέφυγε την εμπλοκή στον πόλεμο, δεν κατορθώνει να αναδειχθεί σε σημαντικό παράγοντα σε μια κρίση που επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα και την ευημερία της. Σε αυτό το περιβάλλον, υποστήριξε, απαιτείται εξωτερική πολιτική απαλλαγμένη από τις άκαμπτες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος.
Ο κ. Καραμανλής υπενθύμισε ότι η προσέγγιση με την Κίνα είχε ως αφετηρία τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η κινεζική επιδίωξη επέκτασης της οικονομικής επιρροής της συνάντησε, όπως είπε, τη στρατηγική της Κυβέρνησής του για μια πιο πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, με έμφαση στην οικονομική διπλωματία. Η Ελλάδα μπορούσε να αποτελέσει πύλη εισόδου στις ευρωπαϊκές αγορές, ενώ η Αθήνα επιδίωκε να καταστήσει τη χώρα στρατηγικό κόμβο στην ευρύτερη περιοχή. Ως προς τα κοινά σημεία των δύο χωρών, ανέφερε τη στήριξη της Κίνας στην κυριαρχία και στην εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη σταθερή ελληνική υποστήριξη στην αρχή της «μίας Κίνας».
Υπερασπιζόμενος τη Συμφωνία με την COSCO, ο πρώην Πρωθυπουργός αναγνώρισε ότι είχε προκαλέσει σκεπτικισμό μεταξύ των Εταίρων της Ελλάδας. Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι τότε κανένας άλλος αξιόπιστος διεθνής παράγοντας δεν είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για το λιμάνι του Πειραιά. Το σημερινό ενδιαφέρον για τη δημιουργία ανταγωνιστικών λιμενικών εγκαταστάσεων αποτελεί, κατά τον ίδιο, «την καλύτερη απόδειξη της επιτυχίας εκείνης της στρατηγικής επιλογής». Αναφέρθηκε επίσης στην επέκταση της αλυσίδας αξίας του λιμανιού μέσω υποδομών logistics και στις συνεργασίες της COSCO με τη Huawei και τη Hewlett Packard. Όπως σημείωσε, οι συνεργασίες αυτές ενίσχυσαν τον ρόλο του Πειραιά ως κόμβου διανομής προϊόντων προς την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Πρόσθεσε ότι οφέλη προκύπτουν και για τη ναυπηγική βιομηχανία, μέσω της αναζωογόνησης των σχετικών υποδομών.
Κλείνοντας, χαρακτήρισε τη στρατηγική σχέση με την Κίνα πρωτοποριακή και αμοιβαία επωφελή, εκτιμώντας ότι μπορεί να αποτελέσει πρότυπο συνεργασίας και με άλλες ασιατικές χώρες. «Ο σημερινός κόσμος έχει ανάγκη από λιγότερες διαχωριστικές γραμμές και περισσότερη κατανόηση και συνεργασία», ήταν το καταληκτικό του μήνυμα.
ΑΜΠΕ
«The New Daily Mail»
Newsroom
.jpg)
