Πόσο θα κοστίσει η μετάβαση στη δουλειά αυτή την εβδομάδα; Θα περισσέψει κάτι για τα ψώνια; Τι θα γίνει αν προκύψει κάποιο επιπλέον έξοδο; Απλοί υπολογισμοί, αλλά λένε πολλά για μια πραγματικότητα που είναι πλέον η καθημερινή κανονικότητα. Μια κανονικότητα πεισματάρικη, που λέει ότι η χώρα μας είναι τρίτη πιο ακριβή ως προς το κόστος της βενζίνης σε σχέση με το εισόδημα. Σε χειρότερη θέση βρίσκονται μόνο οι Ρουμάνοι και οι Βούλγαροι πολίτες, αν αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα… Ένας οδηγός που ζει και αμείβεται στην Ελλάδα χρειάζεται να διαθέσει το 4,7% των μέσων μηνιαίων αποδοχών του για να αγοράσει 40 λίτρα αμόλυβδης βενζίνης. Στη Βουλγαρία το αντίστοιχο ποσοστό διαμορφώνεται στο 5,1% και στη Ρουμανία στο 5,3%. Αυτοί είναι σημαντικοί αριθμοί, αλλά από μόνοι τους δεν εξηγούν τίποτα για το τι σημαίνει αυτό στη ζωή των ανθρώπων.
Στην πραγματικότητα, κανείς δεν αισθάνεται την ακρίβεια και τον πληθωρισμό στο 3,7% σαν να διαβάζει έναν πίνακα. Το καταλαβαίνει στο Σούπερ Μάρκετ, στον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος, στην πληρωμή του ενοικίου ή στεγαστικού δανείου, στα καύσιμα, στα φάρμακα, σε έξοδα, τα οποία όλα μαζί εξαντλούν τα χρήματά εκατομμυρίων συμπατριωτών μας, πολύ πριν από το τέλος του μήνα. Και έρχεται και η «κατραπακιά» με το πετρέλαιο θέρμανσης σε δυο εβδομάδες, με τον Πρωθυπουργό να διαβεβαιώνει ότι η τιμή θα είναι κάτω από 1,75 ευρώ το λίτρο. Από 1,10 που ξεκίνησε πέρυσι, δεν το λες και επιτυχία!
Ο ρόλος του Κράτους
Φυσικά, το Κράτος δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για την τελική τιμή στο βενζινάδικο, η κρίση στον Κόλπο, οι διεθνείς τιμές, το κόστος διύλισης, τα περιθώρια κέρδους, όλοι αυτοί οι παράγοντες παίζουν ρόλο. Ωστόσο, το Κράτος διαθέτει μέσα που επηρεάζουν άμεσα το τι πληρώνουν οι πολίτες, ιδίως μέσω του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα και του ΦΠΑ, που επιβάλλεται πάνω στον …φόρο. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 5η θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσον αφορά τη συνολική φορολόγηση στη βενζίνη, με τους φόρους να ανέρχονται στα 1,133 ευρώ ανά λίτρο, Πάνω από το 50% στην τιμή του πρατηρίου, δηλαδή…
Η δραστική μείωση του Ειδικού Φόρου και του ΦΠΑ στα καύσιμα είναι ο μοναδικός τρόπος για να μετριαστεί το σοκ. Και αυτό πρέπει να το αντιμετωπίσει η Κυβέρνηση. Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο: Εάν το Κράτος εισπράττει περισσότερα όταν αυξάνονται οι τιμές των καυσίμων και στη συνέχεια επιστρέφει ένα μέρος αυτών των επιπλέον εσόδων ως επιδότηση, είναι σοβαρή λύση ή απλώς μια μικροδιόρθωση ενός προβλήματος που παραμένει άλυτο και από το οποίο επωφελείται το ίδιο το Κράτος;
Υπάρχει φυσικά και η Ευρώπη, η ανύπαρκτη Ε.Ε., που ως λύση προτείνει κυρίως τη μείωση της ζήτησης στα καύσιμα, το φυσικό αέριο ή το ρεύμα. Θεωρητικά, κανείς δεν διαφωνεί. Ωστόσο, δεν έχουν όλοι αυτή την επιλογή. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη θέρμανση το χειμώνα και τις αναγκαστικές, πολλές φορές, μετακινήσεις με το αυτοκίνητο. Φυσικά, η Ε.Ε. μιλά συνεχώς για ενεργειακή μετάβαση. Αλλά χωρίς να μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη είναι μόνο η μισή ιστορία. Είναι άλλωστε σαφές: Μια δημόσια πολιτική λειτουργεί πραγματικά μόνο όταν πηγάζει από τις πραγματικές συνθήκες υπό τις οποίες ζουν οι άνθρωποι. Όχι από αυτές που λένε οι μακροοικονομικοί αριθμοί ή θέλουν οι αρμόδιοι να βλέπουμε και εμείς. Η οικονομία θα πρέπει να υπηρετεί τον λαό, όχι να τον αναγκάζει να προσαρμόζεται, χρόνο με το χρόνο, σε μια ακόμη αύξηση των τιμών, η οποία τις περισσότερες φορές είναι ασύμβατη με τις ελάχιστες συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης.
naftemporiki.gr
Σχετικό Θέμα:
«The New Daily Mail»
Newsroom
