Την αρχή είχε κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης ενημερώνοντας το πανελλήνιο ότι η χώρα διανύει μια από τις πιο συγκλονιστικές περιόδους ευημερίας. Ακολούθησε Βουλευτής ονόματι Κουλκουδίνας που δήλωσε ότι όποιος δεν αντέχει να δώσει 10 ευρώ για βενζίνη ας πάρει τα Μέσα Μεταφοράς. Κι από κοντά ήρθαν ο Κώστας Τσιάρας και ο Χάρης Θεοχάρης με τις θεωρίες για υπερκατανάλωση που αποδεικνύεται από το… κυκλοφοριακό χάος και με τους διαχωρισμούς «νοικοκυραίων» και «κακομοίρηδων».
Όλα αυτά με την κρίση της ακρίβειας να θερίζει τα καθηλωμένα εισοδήματα, με τους δείκτες φτώχειας να εκτινάσσονται, με τα εταιρικά κέρδη να εκτοξεύονται σε πορεία αντιστρόφως ανάλογη των μισθών, με τους υψηλότερους ενεργειακούς φόρους στην Ευρώπη. Και με το 65% έως70% της κοινωνίας να ζητά εδώ και τώρα πολιτική αλλαγή, ασχέτως του ότι δεν βλέπει κανέναν ικανό να την εκφράσει.
Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Στην πρώτη εκδοχή, μετά από επτά χρόνια εξουσίας έχει χαθεί και το μέτρο και κάθε επαφή με τα δύο τρίτα μιας κοινωνίας που δίνει καθημερινή μάχη επιβίωσης. Στη δεύτερη εκδοχή, στην Κυβέρνηση έχουν απλώς αποφασίσει να είναι Κυβέρνηση των ελίτ και του 25% και δεν θέλουν να το κρύψουν, το δείχνουν με τον πλέον κυνικό τρόπο. Και στις δύο περιπτώσεις το πολιτικό ρίσκο είναι υψηλό. Διότι μάλλον ισχύει το «φοβού τους κακομοίρηδες», είτε ενώπιον είτε και μακριά από την κάλπη…
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
