Στη ρίζα όλων αυτών των απόψεων βρίσκεται βέβαια ο νεοφιλελευθερισμός. Η οικονομική και πολιτική θεωρία που βλέπει την αγορά ως τον μοναδικό μηχανισμό επίλυσης των προβλημάτων της Κοινωνίας. Μόνο που ακριβώς αυτό το μοντέλο, μετά από δεκαετίες απορρύθμισης και «χρηματιστικοποίησης» των πάντων, έχει διαβρώσει την Κοινωνία, τη μεσαία τάξη και φυσικά τα φτωχότερα στρώματα: Με μια αγοραστική δύναμη από τις χειρότερες στην Ευρώπη των 27, αλλά και μια αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού. Με το ένα τρίτο των Ελλήνων στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ. Εκατομμύρια άνθρωποι δεν είναι μόνο φτωχότεροι, αλλά αισθάνονται όλο και πιο μόνοι. Εγκαταλελειμμένοι από το πολιτικό σύστημα. Και η μοναξιά, όταν γίνεται κοινωνικό φαινόμενο μαζί με τη φτώχεια, είναι εύφλεκτο υλικό.
Το πρόβλημα είναι ότι η ελίτ δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό το βάσανο. Όσο και αν στα λόγια, εκφράζει τη…συμπάθειά της. Το πολιτικό σύστημα έχει εσφαλμένα μπερδέψει την καταπολέμηση του λαϊκισμού με την ουσιαστική άρνηση συζήτησης για τα προβλήματα που τον τροφοδοτούν. Εάν οι οικογένειες αισθάνονται ανασφαλείς, εάν η βιομηχανία χάνει την ανταγωνιστικότητά της, εάν η ακρίβεια και οι τιμές της ενέργειας είναι ασήκωτες για τα νοικοκυριά και καταστρέφουν τη βιομηχανία, δεν αρκεί να εξηγεί η Κυβέρνηση ότι τα μακροοικονομικά στατιστικά στοιχεία πάνε περίφημα.
Το κυβερνητικό αφήγημα που λέει στους ανθρώπους ότι αυτό που βλέπουν… δεν υπάρχει, είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να ωθήσει τους πολίτες προς τον λαϊκισμό. Ιδιαίτερα μάλιστα προς τον ακροδεξιό λαϊκισμό, καθώς τα περισσότερα συστημικά κόμματα τείνουν να υιοθετούν την ατζέντα της άκρας δεξιάς σε μια σειρά ζητήματα. Και φτάνουμε στο σημείο, οι ψηφοφόροι να υιοθετούν τις «Original» ακροδεξιές απόψεις και όχι φυσικά τις «απομιμήσεις» των συστημικών Κομμάτων. Οι κατώτερες εισοδηματικά τάξεις, με ολοένα και πιο ανεπαρκείς οικονομικούς, αλλά και πολιτιστικούς πόρους, είναι αυτές που αντιδρούν στο σύστημα. Και μη βρίσκοντας εκπροσώπηση, παραδίδονται σε εκείνους που εκμεταλλεύονται τον θυμό και τους φόβους τους.
Η απόρριψη των εκλογικών τάσεων ως παράλογων είναι, από αυτή την οπτική γωνία, ένα σοβαρό λάθος. Φυσικά, και η ψήφος στην άκρα δεξιά, επιλέγει επίσης ένα πρόγραμμα. Όσοι ψηφίζουν μόνο για να «ταρακουνήσουν το σύστημα» μπορεί να καταλήξουν να παραδώσουν την εξουσία σε εκείνους που θέλουν να το κάνουν πολύ χειρότερο από αυτό, για το οποίο διαμαρτύρονταν. Από εδώ μπορούμε να ξεκινήσουμε ξανά. Από μια οικονομία που μετρά όχι μόνο τα νούμερα, αλλά και την ποιότητα των κοινωνικών δεσμών που δημιουργεί ή καταστρέφει. Από πολιτικές που επενδύουν ξανά στους ανθρώπους, και τους θεσμούς όπου συναντιούνται, το σχολείο, την εργασία, το Νοσοκομείο, τον πολιτισμό, την πόλη. Είναι μια ανάγκη που, αν δεν βρει καλές απαντήσεις, θα βρει πολύ κακές. Και αυτό θα είναι το «τίμημα» της εγκατάλειψης της Κοινωνίας.
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
