«Προσπαθώ καθημερινά να τιμώ αυτήν την εντολή. Ξέρω ότι οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις των πολιτών είναι υψηλές κι ότι δεν καταφέρνουμε πάντα να ανταποκριθούμε σε αυτές. Ωστόσο, από το 2019 η πατρίδα μας έχει καταγράψει αδιαμφισβήτητη πρόοδο σε πολλά πεδία πολιτικής. Γι’ αυτό και σήμερα αντί του καθιερωμένου εβδομαδιαίου απολογισμού του κυβερνητικού έργου επέλεξα να μοιραστώ μαζί σας πόσο έχει προοδεύσει η πατρίδα μας από το 2019 έως σήμερα. Με τρόπο μετρήσιμο και τεκμηριωμένο. Δεν πιστεύω ότι οι πολίτες αποφασίζουν με βάση μόνο έναν απολογισμό. Κοιτούν, και σωστά, κυρίως μπροστά. Απαιτούν από εμάς να γινόμαστε διαρκώς καλύτεροι. Όμως, η συνέπεια που συνδέει τις δεσμεύσεις με τα αποτελέσματα που κάνουν λίγο καλύτερη τη ζωή των πολιτών καθημερινά είναι αυτή που χτίζει την εμπιστοσύνη.
»Αυτό θέλουμε να είναι και το μεγαλύτερο συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Προσπαθούμε καθημερινά να είμαστε μια κυβέρνηση που αποδεικνύει στην πράξη ότι υλοποιεί σχεδόν το σύνολο των δεσμεύσεών της. Εννέα στις δέκα προεκλογικές μας δεσμεύσεις από το 2023 έχουν ήδη γίνει πράξη ή βρίσκονται σε τροχιά υλοποίησης. Και αυτό είναι ο καλύτερος δείκτης αξιοπιστίας. Μέσα σε αυτά τα επτά χρόνια, η Ελλάδα άλλαξε σε πολλά. Από την οικονομία και την απασχόληση μέχρι την ψηφιακή λειτουργία του κράτους, την υγεία, την παιδεία και την ενίσχυση της άμυνας.
»Ξέρω καλά ότι δεν λύθηκαν όλα. Υπάρχουν ακόμη προβλήματα που δοκιμάζουν την καθημερινότητα των πολιτών και γι’ αυτά συνεχίζουμε να εργαζόμαστε με την ίδια επιμονή. Όμως απέναντι σε μια αντιπολίτευση που επιλέγει να αρνείται κάθε πρόοδο και να ισοπεδώνει κάθε συλλογικό επίτευγμα της χώρας, εμείς επιλέγουμε τη σύγκριση αντί για τη σύγκρουση. Τις δεσμεύσεις που μετατρέπονται σε χειροπιαστό αποτέλεσμα.
»Βρισκόμαστε στη μέση μιας δεκαετούς προσπάθειας αλλαγής της χώρας, με ορίζοντα το 2030, το ορόσημο δηλαδή των 200 χρόνων από τη συγκρότηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Μιας προσπάθειας που δεν μετριέται με συνθήματα, αλλά με απτά αποτελέσματα. Γι’ αυτό και σήμερα μοιράζομαι μαζί σας τον συνολικό απολογισμό του έργου μας από το 2019 έως σήμερα. Όχι για να σταθούμε στο χθες, αλλά γιατί όσα πετύχαμε μαζί αποτελούν τη βάση για όσα έχουμε χρέος να αλλάξουμε έως το 2030. Η πατρίδα προχωρά μπροστά. Με εθνική αυτοπεποίθηση, με σχέδιο και ενότητα, με πολιτική σταθερότητα που αποτελεί το καύσιμο για τολμηρές μεταρρυθμίσεις και δίκαιες αλλαγές. Και συνεχίζουμε».
Και η απάντησή μας σ΄ όλα τα παραπάνω, μέσα από τα μηνύματα του κόσμου που λαμβάνουμε σχεδόν καθημερινά:
Από την υπόσχεση της «κάθαρσης», στο καθεστώς της συγκάλυψηςΔέκα χρόνια μετά την ανάληψη της προεδρίας της Νέα Δημοκρατία από τον Κυριάκος Μητσοτάκης, και επτά χρόνια από τότε που οι Ελληνίδες και οι Έλληνες ανέθεσαν, για πρώτη φορά το 2019, την διακυβέρνηση της χώρας στην Νέα Δημοκρατία και στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο απολογισμός δεν είναι ζήτημα κομματικής αντιπαράθεσης αλλά πολιτικής πραγματικότητας. Πρόκειται για μια δεκαετία κατά την οποία οι μεγάλες διακηρύξεις περί ρήξης με το «παλιό» μετατράπηκαν σε ένα πιο σύνθετο, πιο επιθετικό και βαθιά εδραιωμένο σύστημα εξουσίας. Ο Μητσοτάκης εμφανίστηκε ως ο ηγέτης που θα χτυπούσε, την κατά τον ίδιο, πρωτόγονη διαπλοκή του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τη διέλυσε. Την επαγγελματοποίησε. Δημιούργησε ένα καθεστώς κάθετης διαπλοκής, με κέντρο αποφάσεων το Μέγαρο Μαξίμου, όπου πολιτική, οικονομική ισχύς και επικοινωνιακός έλεγχος λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα.
Υποσχέθηκε αποκομματικοποίηση του Κράτους. Στην πράξη, εγκαθίδρυσε ένα «γαλάζιο» κομματικό κράτος χωρίς προηγούμενο: Στρατιές μετακλητών, διορισμοί ημετέρων, ανακύκλωση προσώπων και συμφερόντων. Ένα μοντέλο κλεπτοκρατίας, βαφτισμένο «επιτελικό κράτος», χωρίς πραγματική λογοδοσία. Μίλησε για διαφάνεια. Το αποτύπωμα είναι αντίστροφο. Το έγκλημα των Τεμπών δεν αποτέλεσε απλώς μια τραγωδία, αλλά τομή. Συγκάλυψη ευθυνών, μπάζωμα στοιχείων, εξεταστικές επιτροπές-παρωδία και μια Δικαιοσύνη που πιέστηκε να μην φτάσει μέχρι το πολιτικό κέντρο των αποφάσεων. Η διαχείριση της τραγωδίας αποκάλυψε πώς αντιλαμβάνεται η εξουσία την έννοια της ευθύνης: Ως απειλή που πρέπει να εξαφανιστεί.
Παράλληλα, το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ανέδειξε ένα καθεστώς παράνομων επιδοτήσεων, εικονικών δηλώσεων και διοικητικής ασυλίας. Αντί για κάθαρση, είδαμε συγκάλυψη, μετακινήσεις προσώπων και προσπάθεια φίμωσης όσων κατήγγειλαν τις απάτες. Ένα σκάνδαλο που δεν αφορά «λάθη», αλλά μηχανισμό. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται στο Ταμείο Ανάκαμψης. Ένα ιστορικό ευρωπαϊκό εργαλείο που θα μπορούσε να στηρίξει τη μικρομεσαία οικονομία, μετατράπηκε σε πεδίο επιλεκτικής χρηματοδότησης μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, με αδιαφανή κριτήρια και αποκλεισμό της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η ανάπτυξη έγινε προνόμιο των λίγων.
Στον πυρήνα όλων αυτών βρίσκεται ένα κοινό νήμα: Ο έλεγχος. Έλεγχος της πληροφόρησης, των ΜΜΕ, της Δικαιοσύνης, της αγοράς. Ο υποτιθέμενος φιλελεύθερος άνεμος έφερε κοριούς, υποκλοπές, περιορισμούς στην ελευθερία του Τύπου και διεθνή διασυρμό για το Κράτος δικαίου. Στην οικονομία, η «ελεύθερη αγορά» μεταφράστηκε σε καρτέλ στην ενέργεια, στις Τράπεζες, στα τρόφιμα, με την Κοινωνία να πληρώνει τον λογαριασμό.
Δέκα χρόνια Μητσοτάκης στη Ν.Δ. δεν συνιστούν απλώς μια μακρά κομματική ηγεσία. Συνιστούν τη θεσμοποίηση της διαφθοράς, την κανονικοποίηση της συγκάλυψης και τη μετατροπή του Κράτους σε εργαλείο εξυπηρέτησης συμφερόντων με κέντρο το Μαξίμου. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν αυτή η περίοδος θα καταγραφεί ως σκοτεινή στην Ιστορία. Είναι αν η Κοινωνία θα αποδεχθεί ότι αυτή η «κανονικότητα» ήρθε για να μείνει ή αν θα τη διακόψει πριν γίνει μη αναστρέψιμη.
«The New Daily Mail»
Newsroom
