Καθώς το ερώτημα εν πρώτοις παραπέμπει σε εθνικές κρίσεις, το τηλέφωνο χτύπησε το καλοκαίρι του 2024 αλλά δεν απέτρεψε την Άγκυρα από το να αναπτύξει πολεμικά πλοία και να εμποδίσει την πόντιση καλωδίου στην Κάσο. Το γεγονός έκτοτε στοιχειώνει την εξωτερική πολιτική της Κυβέρνησης Μητσοτάκη σαν σοβαρή διολίσθηση στην υπεράσπιση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αλλά και πιο παλιά το τηλέφωνο χτύπησε το 2020 όταν το Oruc Reis το παρέσυρε ο αέρας και οδήγησε στην δήλωση Γεραπετρίτη ότι «η κόκκινη γραμμή μας είναι τα 6 ναυτικά μίλια». Ο δε Γιώργος Γεραπετρίτης μετά την δήλωση αυτή διορίστηκε και Υπουργός Εξωτερικών!
Και στις δύο κρίσεις το τηλέφωνο σήκωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά η απάντηση που έδωσε δεν ήταν η δέουσα. Αντίθετα οδήγησε σε μία επικοινωνιακή διαχείριση της υποχωρητικότητας, για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, και στην προβολή των «ήρεμων υδάτων», που σε συνδυασμό με την Διακήρυξη των Αθηνών προκάλεσαν την αποθράσυνση της Τουρκίας που επισφραγίστηκε με την νομοθέτηση της Γαλάζιας Πατρίδας. Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν είναι εάν κάποιος άλλος από τους πολιτικούς Αρχηγούς σηκώσει το τριψήφιο και δώσει διαφορετική απάντηση που να μην εξαντλείται στα γενικόλογα περί «άσκησης πολυδιάστατης και ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής και αντιμετώπιση των διαφορών μας με την Τουρκία μέσω διαλόγου».
Υπαρξιακά ερωτήματα
Θα μπορούσε να επεκτείνει κανείς το ερώτημα και για τα μείζονα ζητήματα οικονομικής πολιτικής. Για το μεταπρατικό παραγωγικό μοντέλο που αναπτύσσεται στο περιθώριο που αφήνουν οι βασικές αποφάσεις της Ε.Ε. στην οποία ομνύουν όλα τα Κόμματα, δεξιά και αριστερά του πολιτικού φάσματος. Αλλά και στα εθνικά, η εξωτερική πολιτική περνά από τις Βρυξέλλες από την στιγμή που η ελληνική πολιτική τάξη θέλησε να μετατρέψει τα ελληνοτουρκικά σε ευρωπαϊκό ζήτημα, όπως προβάλλει με υπερηφάνεια η Κυβέρνηση. Το ότι από τα υπάρχοντα Κόμματα η απάντηση, στα βασικά υπαρξιακά ζητήματα (ελληνοτουρκικά, παραγωγικό μοντέλο, σχέση με την Ε.Ε.), είναι περίπου ίδια, σηματοδοτεί την καρτελοποίηση της πολιτικής. Μία ριζοσπαστική αλλαγή πολιτικής είτε από αριστερά είτε από δεξιά περνά από μία επαναδιαπραγμάτευση της σχέσης με την Ε.Ε., στο όριο της ρήξης, και από αλλαγή δόγματος από τον κατευνασμό στην αποτροπή, στην σχέση με την Τουρκία.
Παρά την κομματογένεση που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα και τον περαιτέρω κατακερματισμό και ρευστοποίηση του πολιτικού συστήματος η εικόνα δεν αλλάζει. Κάποιες υποσχέσεις μίας άλλης πολιτικής αφήνουν οι μέχρι στιγμής τοποθετήσεις του Αντώνη Σαμαρά που όμως δεν κάνει το βήμα για την ίδρυση κόμματος. Ωσάν να το συναρτά με την αντιμετώπιση του Κυριάκου Μητσοτάκη και όχι σαν εγερτήριο προς μία εν πολλοίς απογοητευμένη κοινωνία που χρειάζεται χρόνο για να ενεργοποιήσει το βασικό πολιτικό υποκείμενο που παραμένει πάντα ο λαός. Το πολιτικό σύστημα αλλά δυστυχώς και η ελληνική κοινωνία, το ένα είναι καθρέφτης του άλλου, έχουν περιέλθει σε μία κατάσταση «καπιταλιστικού ρεαλισμού» αλά Ελληνικά, όπως έχει αποδώσει ο Μαρκ Φίσερ την διατύπωση του Σλάβοϊ Ζίζεκ ότι «είναι πιο εύκολο να φανταστείς το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού». Είναι πιο εύκολο να φανταστείς το τέλος της χώρας παρά το τέλος του μοντέλου που εξοντώνει την χώρα, όπως δείχνουν οι δημογραφικές προβολές στο 2050.
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
