Το όνομα, ΕΛΑΣ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη) σηκώνει πολλή συζήτηση. Όποιος πει ότι το πρώτο που σκέφτηκε δεν ήταν η Ελληνική Αστυνομία, λέει ψέματα, αφού τόσα χρόνια αυτό ξέραμε ότι σημαίνει ΕΛ.ΑΣ. Άλλοι είδαν ιστορικό συμβολισμό, άλλοι άρωμα παρελθόντος, άλλοι ένα ακρωνύμιο φτιαγμένο για να προκαλέσει έκπληξη, προσοχή, συζητήσεις. Και οι χρήστες του ''X'' θυμήθηκαν, και έκαναν πρώτο trend, τον ΕΔΕΣ. Και όχι, το ΕΛΑΣ δεν ήταν ένα όνομα που πρότεινε η Εταιρεία του rebranding ή κάποιος Σύμβουλος. Ήταν προσωπική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα που το ανακοίνωσε ένα πρωί στους έκπληκτους συνεργάτες του. Και ο πρώην Πρωθυπουργός ήξερε πολύ καλά τις αντιδράσεις που θα προκαλέσει. Πόνταρε σε αυτές.
Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα ήταν σαφές: Ο Τσίπρας δεν θέλει να εμφανιστεί ως ένας ακόμη πρώην Πρωθυπουργός που ιδρύει Κόμμα για να διασώσει πολιτικό κεφάλαιο. Θέλει να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που μπορεί να ενώσει ξανά τα σκόρπια κομμάτια της Αριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής απογοήτευσης. Μόνο που εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι η κοινωνία δεν συγκινείται πια εύκολα από λέξεις όπως «πυξίδα», «αξιοπρέπεια», «δημοκρατία» και «νέα αρχή». Τις έχει ακούσει πολλές φορές. Και από πολλούς. Το ζητούμενο για τον Τσίπρα δεν είναι να αποδείξει ότι έμαθε να μιλά πιο θεσμικά, πιο ώριμα, πιο μετρημένα. Είναι να αποδείξει ότι έμαθε από εκείνα που τον πλήγωσαν πολιτικά περισσότερο: Όχι μόνο από το 2015, αλλά κυρίως από το 2019 και το 2023.
Η Κυβέρνηση, από την πλευρά της, σπεύδει να τον στείλει πίσω στο παρελθόν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε για «πολιτική Βαβέλ» με μοναδικό κοινό τόπο την καταγγελία της Κυβέρνησης. Είναι αναμενόμενο. Το Μαξίμου θα επιχειρήσει να εμφανίσει κάθε νέο σχήμα ως ανακύκλωση παλιών προσώπων και παλιών λογικών. Και θα πατήσει πάνω στο ισχυρότερο χαρτί του: Τη σταθερότητα, σε μια περίοδο διεθνούς αβεβαιότητας. Μόνο που την ίδια ώρα, η άλλη μεγάλη είδηση της ημέρας ήρθε από τον Κώστα Καραμανλή. Με τις παρεμβάσεις του για τα Ελληνοτουρκικά και τις υποκλοπές, ο πρώην Πρωθυπουργός δεν έκανε απλώς μία ακόμη «καραμανλική» υπόμνηση. Έστειλε μήνυμα προς πολλές κατευθύνσεις. Ότι τα εθνικά θέματα δεν σηκώνουν επικοινωνιακή διαχείριση. Ότι οι παρακολουθήσεις δεν είναι τεχνικό ζήτημα, αλλά πληγή για τη Δημοκρατία. Και ότι η σιωπή δεν σημαίνει πάντα συναίνεση. Έτσι, η Κυβέρνηση βρέθηκε να δέχεται πίεση από δύο διαφορετικές πλευρές: Από τον Τσίπρα που επιχειρεί επανεκκίνηση του προοδευτικού χώρου και από τον Καραμανλή που υπενθυμίζει πως υπάρχουν θέματα στα οποία η Δεξιά δεν μπορεί να κάνει πως δεν ακούει. Το πολιτικό σκηνικό λοιπόν δεν είναι απλώς ρευστό. Είναι νευρικό. Ο Τσίπρας θέλει να σηκώσει από τον καναπέ τους απογοητευμένους. Ο Μητσοτάκης θέλει να πείσει ότι όλοι οι άλλοι είναι Βαβέλ. Και ο Καραμανλής, με τα «ήρεμα νερά» που έγιναν πρωτοσέλιδο, θυμίζει ότι καμιά φορά οι πιο βαριές παρεμβάσεις γίνονται χωρίς φωνές.
Δύο σενάρια πριν τις κάλπες
«Με τον Υπουργό Ανάπτυξης έχουμε διακόψει επαφές, δεν μας θέλει» ανέφερε χθες ο επικεφαλής του Ομίλου Metro και Αντιπρόεδρος της Ένωσης Σούπερ Μάρκετ Ελλάδας, Αριστοτέλης Παντελιάδης, ερωτηθείς σχετικά με τη σχέση του κλάδου Σούπερ Μάρκετ με το Υπουργείο. Λίγο αργότερα, πηγές από το ΥΠΑΝ απάντησαν ότι ο Υπουργός Ανάπτυξης έχει προγραμματισμένο ραντεβού με τον Πρόεδρο της ΕΣΕ, Γ. Μασούτη, για σήμερα, καταλήγοντας: «Προφανώς ο κ. Παντελιάδης δεν μιλάει με τον Πρόεδρο της ΕΣΕ. Συστήνουμε λοιπόν αυτοσυγκράτηση».
Ωστόσο, πηγές προσκείμενες στην ΕΣΕ διέψευσαν την ύπαρξη προγραμματισμένου θεσμικού ραντεβού, αναφέροντας ότι στη συνάντηση ο κ. Μασούτης δεν θα παραβρεθεί με το «καπέλο» του Προέδρου της Ένωσης. Με το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους να εκπνέει στις 30 Ιουνίου, δύο αντίρροπα σενάρια βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο τραπέζι. Το πρώτο θέλει την παράταση του μέτρου μέχρι τις κάλπες προκειμένου να αναχαιτιστεί το πολιτικό κόστος από νέες ανατιμήσεις. Το δεύτερο σενάριο προβλέπει την άμεση κατάργησή του, ακριβώς λόγω της προεκλογικής περιόδου, ως μια κίνηση καλής θέλησης.
Βάρη και βάρη…
Με τις πρόωρες αποπληρωμές η χώρα έχει ήδη εξοικονομήσει πάνω από 800 εκατ. ευρώ σε τόκους και θα συνεχίσει την ίδια πολιτική μέχρι το 2031, ξεκαθάρισε από τη Θεσσαλονίκη ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Πρόεδρος του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης. «Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η Ελλάδα είναι μια χώρα που αφαιρεί βάρη από τις επόμενες γενιές αντί να τους μεταφέρει τον λογαριασμό», σημείωσε. Για τα βάρη όμως της παρούσας γενιάς από την ακρίβεια και την υψηλή φορολόγηση δεν περίσσεψε κουβέντα…
Ο Τσίπρας του Θησείου
Ο Τσίπρας του Θησείου δεν είναι ο Τσίπρας του 2015. Δεν είναι ο Τσίπρας της «αυταπάτης», της «ηρωικής διαπραγμάτευσης» και της «αριστερής μελαγχολίας». Όσο κι εάν βολεύει την Κυβέρνηση να πετά την μπάλα μία δεκαετία πίσω, οι λογαριασμοί με το παρελθόν έχουν λίγο έως πολύ κλείσει. Όσα έπρεπε να πληρωθούν πληρώθηκαν κι όσα έπρεπε να ειπωθούν σχεδόν ειπώθηκαν. Τα υπόλοιπα τα έχουν προ πολλού καταλάβει και αφομοιώσει οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι ψηφοφόροι, σε τέτοιο βαθμό, που περίπου 2 εκατομμύρια εξ αυτών προτίμησαν στις τελευταίες εκλογές να μείνουν στον καναπέ αντί να πάνε στις κάλπες.
Κοινώς, στο εξής το παιχνίδι θα παιχτεί στο τερέν της υπέρβασης. Της υπέρβασης όχι του παρελθόντος αλλά ενός βαθιά φθαρμένου και απαξιωμένου πολιτικού συστήματος. Κι ο Αλέξης Τσίπρας το γνωρίζει αυτό. Εξ ου και ο πιο ζυγισμένος πολιτικός λόγος, εξ ου και η αποστασιοποίηση από φθαρμένα πρόσωπα κι από ακόμη πιο φθαρμένους μηχανισμούς, εξ ου και η αγωνία για επανασύνδεση με την κοινωνία.
Όπως γνωρίζει και ότι τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Διότι στο «νέο ταξίδι» που υπόσχεται, δεν αρκεί μόνον το επικοινωνιακό rebranding. Θα χρειαστούν πολύ περισσότερα. Θα χρειαστεί να δείξει ότι η πολιτική μπορεί να έχει ξανά ηθική. Να χτίσει άμυνες και συμμαχίες για μια Δημοκρατία που, όχι, δεν είναι αυτονόητη. Να θυμηθεί και να επανασυνδεθεί με τα τμήματα εκείνα της κοινωνίας που στην πρωθυπουργική του θητεία είτε τα υποτίμησε είτε τα προσπέρασε. Να πείσει ότι η δικαιοσύνη και η λογοδοσία δεν είναι εύηχα τσιτάτα, έχουν ανεξάρτητη πραγματική υπόσταση, όπως έχουν και ενόχους και τιμωρία. Να σηκώσει, εν τέλει, από τον καναπέ τους αποστασιοποιημένους του 2023 αλλά και του 2019. Διότι, έτσι κι αλλιώς, τη μεγαλύτερή του ήττα ο Αλέξης Τσίπρας δεν την υπέστη ως Κυβέρνηση αλλά ως Αντιπολίτευση, όταν έχασε το 32% του 2019.
Εκεί θα κριθεί εάν ο Τσίπρας του Θησείου μπορεί όντως να φέρει αλλαγή και ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό. Κι εκεί θα κριθούν και όσοι θέλουν να συμπορευθούν μαζί του. Οι οποίοι, ως πρώτο βήμα, χρήσιμο θα ήταν να θυμούνται πως τα Κόμματα δεν είναι χώροι αναμονής για νέες ευκαιρίες, ούτε προθάλαμοι για αναβαπτισμένες πολιτικές καριέρες. Και πως η κοινωνία δεν πρόκειται να κινητοποιηθεί από «πεφωτισμένους» με εισιτήρια διαρκείας στα κοινοβουλευτικά έδρανα…
Διπλές καμπάνες για τη Δημοκρατία
Δυο κινήσεις που αντικειμενικά, είχαν κοινό στόχο να πλαγιοκοπήσουν την Κυβέρνηση. Έστω και από αντίθετες πλευρές. Και οι δύο παρεμβάσεις έγιναν από πρώην Πρωθυπουργούς, τον Κώστα Καραμανλή και τον Αλέξη Τσίπρα. Δύο πολιτικοί που προέρχονται μεν από ιδεολογικά αντίπαλους πολιτικούς χώρους, αλλά φαίνεται πώς συμμερίζονται πολλές κοινές ανησυχίες για τα κυβερνητικά πεπραγμένα και το μέλλον της χώρας: Την διαφθορά, τους κινδύνους για την ίδια τη Δημοκρατία από τις παρακολουθήσεις, αλλά και τα εθνικά θέματα.
«Παράνομες ή τυπικά νομιμοφανείς παρακολουθήσεις πλήττουν επίσης τη Δημοκρατία», ήταν η ευθεία βολή του Κώστα Καραμανλή, την ώρα που είναι σαφές πλέον ότι η κυβερνητική πλειοψηφία προσπαθεί να «μπαζώσει τους σκελετούς του σκανδάλου των υποκλοπών μέσα στη ντουλάπα». «Το μεγαλύτερο ίσως πλήγμα είναι η διευρυνόμενη βεβαιότητα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών ότι οι θεσμοί, πρωτίστως μάλιστα η Δικαιοσύνη ως το θεμέλιο της ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας, χειραγωγούνται», προειδοποίησε ο Κώστας Καραμανλής. Ο πρώην Πρωθυπουργός δεν έχει κρύψει άλλωστε στις κατ` ιδίαν συζητήσεις του ότι κατά τη γνώμη του, το μεγαλύτερο σκάνδαλο που πλήττει τη χώρα και υπονομεύει τη δημοκρατία, είναι οι υποκλοπές.
Σχεδόν, στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, ανακοινώνοντας την ίδρυση του νέου κόμματός του, της ΕΛΑΣ. «Δεσμευόμαστε για ισχυρή Δημοκρατία χωρίς Ασυλίες», τόνισε στην παρέμβασή του ο έτερος, πρώην Πρωθυπουργός, κάνοντας λόγο για τις
«υποκλοπές, τη διαφθορά, τα Τέμπη, τη συγκάλυψη, την περιφρόνηση του Κράτους δικαίου, τη χειραγώγηση των Θεσμών και της Δικαιοσύνης». Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτήρισε πάντως όλες αυτές τις επισημάνσεις, και των προκατόχων του, ότι συνιστούν μια …Βαβέλ.
«Εχθρός της Δημοκρατίας»
Μόνο που «η Διαφθορά είναι ο εχθρός της Δημοκρατίας», όπως καταγγέλλει και επισήμως πλέον η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Επίσημη Εφημερίδα της: Η Ε.Ε. δημοσίευσε την πρώτη ευρωπαϊκή οδηγία κατά της διαφθοράς, που καθίσταται νόμος, δεσμευτικός για τα Κράτη μέλη που υποχρεούνται να την εφαρμόσουν μέσα σε δύο χρόνια. Η διαφθορά, άλλωστε, δεν είναι απλώς ένα δικαστικό ή διοικητικό ζήτημα: Υπονομεύει τα δικαιώματα όσων υφίστανται κακοποίηση, στρεβλώνει τον ανταγωνισμό, τιμωρεί τις έντιμες Επιχειρήσεις, απορροφά δημόσιους πόρους που φτωχαίνουν τις υπηρεσίες προς τους πολίτες και διαβρώνει σιγά σιγά τη Δημοκρατία. «Όσοι βλάπτονται συνεχώς από τη διαφθορά είναι οι πιο ευάλωτοι και, ως εκ τούτου, η διαφθορά είναι ο εχθρός της Δημοκρατίας και της ισονομίας», αναφέρει η Οδηγία της Ε.Ε.
Πρόκειται για μια πολύτιμη ευκαιρία: Όχι για να ανοίξουν ξανά παλιές συγκρούσεις, αλλά για να σοβαρευτούμε επιτέλους και να πάψουν να γεννιούνται «τέρατα». Ειδικά, όσον αφορά το έγκλημα της κατάχρησης εξουσίας, είναι σαφές ότι οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να έχουν το θάρρος να σκεφτούν χωρίς ιδεολογικά εμπόδια. Για αυτό είναι πολύτιμη, η κοινή στάση των δύο πρώην Πρωθυπουργών, που φαίνεται να έχουν έναν στόχο: Να σταματήσει η παρακμή της Δημοκρατίας στη χώρα.
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
