Ένα χρόνο μετά την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να έχει αυτό το επιτραπέζιο παιγνίδι στο μυαλό του. Ένα κλασικό παιχνίδι στρατηγικής για τον έλεγχο του κόσμου, που περιλαμβάνει τον περιορισμό των αντιπάλων του και την εξασφάλιση της δικής του ελευθερίας δράσης. Για τη Βόρεια Αμερική, άλλωστε, και στο Risk, τα μόνα τρία σημεία πρόσβασης είναι: Η Αλάσκα ως πύλη προς την Ασία, η Βενεζουέλα στη Νότια Αμερική και η Γροιλανδία στην Ευρώπη. Όποιος ελέγχει αυτά τα εδάφη προστατεύει τη Βόρεια Αμερική από την εχθρική εισβολή. Αυτό ακριβώς θέλει και ο Πρόεδρος: Οι ΗΠΑ πρέπει να προσαρτήσουν τη Γροιλανδία για να εγγυηθούν την εθνική τους ασφάλεια. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, χωρίς να αποκλείει την στρατιωτική χρήση βίας. Δεν αισθάνεται άλλωστε καμία υποχρέωση για την ειρήνη, αφού δεν έλαβε το βραβείο Νόμπελ, όπως είπε στην Νορβηγική Κυβέρνηση.
Διατλαντικές σχέσεις στο χειρότερο σημείο
Είναι πλέον σαφές ότι η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο έχει φέρει τις διατλαντικές σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης στο χαμηλότερο σημείο τους, πιθανώς από την εποχή αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Προς το παρόν, ο Τραμπ απείλησε με γενικούς πρόσθετους δασμούς, σε δύο στάδια: 10% από την 1η Φεβρουαρίου και 25% από την 1η Ιουνίου. Η στάση του Ντόναλντ Τραμπ έχει οδηγήσει πολλές ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να θεωρούν σχεδόν αναπόφευκτο ένα στρατηγικό «διαζύγιο» από την Ουάσινγκτον, τον κύριο «μέτοχο» του ΝΑΤΟ.
Αυτός ο διαχωρισμός θα ήταν βέβαια επώδυνος και τεχνικά περίπλοκος, για τουλάχιστον δύο βασικούς λόγους: Η Ευρώπη σήμερα δεν διαθέτει χαρισματικούς και ισχυρούς ηγέτες, στο πρότυπο του Σαρλ ντε Γκωλ για παράδειγμα, ικανούς να ηγηθούν μιας αξιόπιστης στρατηγικής αυτονομίας. Οι περισσότεροι ηγέτες στην Ευρώπη είναι αδύναμοι, αντιδημοφιλείς και στο τιμόνι εύθραυστων Κυβερνήσεων. Δεύτερον, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο αδιαμφισβήτητος στρατιωτικός, τεχνολογικός και πυρηνικός πυλώνας της Ατλαντικής Συμμαχίας. Χωρίς την πλήρη και άνευ όρων δέσμευσή των ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, με τη μορφή που το γνωρίζουμε εδώ και πάνω από 70 χρόνια, θα έχανε μεγάλο μέρος του λόγου ύπαρξής του. Η Ευρώπη μπορεί να φωνάζει, αλλά έχει τόσες πολλές ελλείψεις και αδυναμίες, έχει πει τόσες πολλές φορές ναι στα αμερικανικά συμφέροντα και δεκαετίες, ακόμη και πριν από τον Τραμπ, αποδυναμώνοντας την όποια ισχύ διαθέτει.
Συγκρούσεις παντού
Αναμφίβολα, ο Αμερικανός Πρόεδρος προκαλεί αρκετές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις: Πρώτον, εσωτερική σύγκρουση εντός του ΝΑΤΟ. Άλλωστε, ποιος θα εξακολουθεί να βασίζεται στις ΗΠΑ στο μέλλον αν η Ουάσιγκτον αγνοεί το διεθνές δίκαιο των συμμάχων της στον Βόρειο Ατλαντικό; Ο Τραμπ συγκρούεται όμως και με τους ψηφοφόρους του στο εσωτερικό, που όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, τον εγκαταλείπουν εδώ και μήνες επειδή πιστεύουν ότι ο Τραμπ δεν επικεντρώνεται στα εσωτερικά προβλήματα, ειδικά στο πορτοφόλι τους! Αυτή ήταν άλλωστε, μια βασική υπόσχεση του: «Πρώτα η Αμερική» και καμία περιπέτεια στην εξωτερική πολιτική
Ο Αμερικανός Πρόεδρος προκαλεί επομένως μια σύγκρουση εντός του ίδιου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματός του. Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν είναι τόσο ενωμένοι στην αφοσίωσή τους στον Πρόεδρο όσο θα ήθελε ο Τραμπ. Για τους Ρεπουμπλικάνους Βουλευτές και Γερουσιαστές πάντως, που επιδιώκουν να επανεκλεγούν στις ενδιάμεσες εκλογές για την ανανέωση του Κογκρέσου τον προσεχή Νοέμβριο, το δίλλημα είναι μεγάλο. Αν αποστασιοποιηθούν από τον Τραμπ, ο Ορόεδρος θα μπορούσε να τους αποκηρύξει, χάνοντας έτσι πολλές ελπίδες για την επανεκλογή τους. Ελάχιστοι Ρεπουμπλικάνοι Γερουσιαστές έχουν μέχρι στιγμής αντιταχθεί ανοιχτά στο σχέδιο του Τραμπ για τη Γροιλανδία. Όσο και αν η αμερικανική κοινή γνώμη δεν συμμερίζεται την Γροιλανδική πολιτική Τραμπ.
Μια άλλη Ευρώπη
Ο Τραμπ δεν θέλει πλέον τον παλιό, παγκοσμιοποιημένο κόσμο, αλλά έναν κόσμο στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν τη μόνη ηγεσία και θέλουν να διεκδικήσουν τις προτεραιότητές τους, με κάθε τρόπο. Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει τι θέλει, είτε να υποστηρίξει αυτό το σχέδιο είτε να το καθυστερήσει. Σε κάθε περίπτωση όμως, πρέπει να αποφύγει τις συναισθηματικές αντιδράσεις και να επιδιώξει να κατανοήσει τις πιο συμφέρουσες μακροπρόθεσμες κινήσεις για την Ευρώπη. Χρειάζεται όμως μια διαφορετική Ευρώπη, καθώς όλο και πιο λίγοι εμπιστεύονται τη σημερινή…
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
