Κατ` αρχήν είναι το στρατηγικό πλαίσιο. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι στρατιωτικές επιλογές είναι περιορισμένες, βραχυπρόθεσμα. Τα αμερικανικά Αεροπλανοφόρα είναι ακόμη μακριά. Το USS Ford, βρίσκεται στην Καραϊβική, στα ανοικτά της Βενεζουέλας, και δύο άλλα βρίσκονται στην Ιαπωνία και στον Ειρηνικό Ωκεανό, και θα χρειαστούν δέκα ημέρες για να φτάσουν στον Κόλπο. Σε κάθε περίπτωση άλλωστε, το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα. Στην επιχείρηση κατά του Μαδούρο, οι Αμερικανοί ήταν στο «κατώφλι» του και είχαν αναπτύξει επί μήνες μια σημαντική στρατιωτική παρουσία από αέρα, στεριά και θάλασσα. Η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική για το Ιράν, επειδή δεν υπάρχουν αμερικανικές δυνάμεις που να έχουν αναπτυχθεί για να πραγματοποιήσουν εισβολή με τις ίδιες μεθόδους. Η Τεχεράνη, όπου κρύβεται η ιρανική ηγεσία, δεν είναι τόσο κοντά στη θάλασσα όσο το Καράκας. Επιπλέον, οι Ιρανοί ηγέτες βρίσκονται πλέον σε προστατευμένες τοποθεσίες, δύσκολα προσβάσιμες με ελικόπτερα της Δύναμης Δέλτα. Μια αμερικανική επίθεση, επίσης, θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια ιρανική απάντηση με πυραύλους που θα στοχεύουν τις αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο και τις χώρες που τις φιλοξενούν. Και σίγουρα θα ενέπλεκε και το το Ισραήλ.
Πολλοί άγνωστοι στην εξίσωση
Υπάρχουν πολλά άγνωστα στοιχεία για την επίλυση με στρατιωτικά μέσα της εξίσωσης για την ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος. Οι περιφερειακοί σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδίως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, δεν ήθελαν πόλεμο, υπό τον φόβο του χάους και του ενδεχόμενου, εμφυλίου πολέμου στο Ιράν. Επιπλέον, το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου περνάει από το Στενό του Ορμούζ, το οποίο θα μπορούσε να αποκλειστεί από τους Μουλάδες. Ο Τραμπ μπορεί να συμβούλευσε επίσης τους Αμερικανούς και τους υπόλοιπους Δυτικούς πολίτες που βρίσκονται στο Ιράν, να φύγουν, μεταβαίνοντας στην Αρμενία ή την Τουρκία, όπου δεν απαιτούνται βίζες. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος το καθεστώς της Τεχεράνης να τους πάρει ομήρους.
Ούτε το Ισραήλ θέλει πόλεμο
Με μια πιο προσεκτική εξέταση, ούτε το Ισραήλ φάνηκε ενθουσιασμένο για μια επανάληψη της σύγκρουσης του Ιουνίου. Η πιθανότητα μιας νέας ιρανικής επίθεσης με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς στο Ισραήλ, σε αντίποινα για τις αμερικανικές επιδρομές, δεν είναι αμελητέα. Μια νέα σύγκρουση θα ήταν ένα ρίσκο, ακόμη και για τον Πρωθυπουργό Νετανιάχου. Το 2026 είναι χρονιά εκλογών στο Ισραήλ και να ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος με μπαράζ πυραύλων σε ισραηλινές πόλεις, δεν θα φαινόταν καλός οιωνός. Δεν είναι τυχαίο ότι η Washington Post αποκάλυψε ότι το Ισραήλ και το Ιράν, μετά από ρωσική μεσολάβηση, συμφώνησαν να απόσχουν από προληπτικά πλήγματα.
Όλα αυτά μείωσαν την ένταση της σύγκρουσης. Ο κίνδυνος για τη Μέση Ανατολή ήταν να γλιστρήσει προς την άβυσσο από μια ήδη επικίνδυνη κορυφογραμμή. Αλλά τελικά, ο πόλεμος φαίνεται πώς είναι η χειρότερη επιλογή, για πολλούς. Τέτοια καθεστώτα πέφτουν, άλλωστε, κυρίως από τα μέσα. Και μια επίθεση συνήθως ενώνει τον πληθυσμό «γύρω από τη σημαία». Ακόμη και όταν πρόκειται για τους Μουλάδες…
Naftemporiki
«The New Daily Mail»
Newsroom
