Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Δημοκρατικοί θα αποσπάσουν τον έλεγχο της Βουλής με σαρωτική διαφορά, αλλά πιο δύσκολα, της Γερουσίας. Στην πράξη πάντως αυτό που «παίζεται» είναι η τύχη του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ.
Όσο και αν το όνομά του δεν υπάρχει στα ψηφοδέλτια, ο ίδιος επέλεξε να καταστήσει τις εκλογές, «δημοψήφισμα» για την απόδοσή του σε αυτή τη δεύτερη θητεία. Οι δυσκολίες των Ρεπουμπλικανών οφείλονται αποκλειστικά στον Τραμπ: Ο Πρόεδρος πληρώνει για τα λάθη του σχετικά με τον πληθωρισμό και τη διαχείριση του πολέμου στο Ιράν. Το αφήγημά του για μια Αμερική ισχυρότερη από ποτέ, ένα αφήγημα κεντρικής σημασίας και στις 28 προεκλογικές ομιλίες του σε ισάριθμες πολιτείες, έχει πολύ λιγότερη απήχηση. Κάτι που αποτυπώνεται και στη χαμηλή δημοτικότητά του, μόλις 32%. Την χαμηλότερη δημοφιλία Αμερικανού Προέδρου στην ιστορία της χώρας, πριν τις ενδιάμεσες εκλογές.
Πραγματική η φτώχεια
Παρόλο που η εικόνα της οικονομία είναι καλή, αύξηση του ΑΕΠ στο 3,4% και ανεργία σταθερή στο 4,2%, η φτώχεια των απλών ανθρώπων είναι πραγματική. Τον Σεπτέμβριο, ο πληθωρισμός αυξήθηκε στο 3,7% και οι τιμές της βενζίνης αυξήθηκαν σχεδόν κατά 10% σε έναν μόνο μήνα, η ακρίβεια στα ράφια έχει εκτοξευτεί, λόγω και του παγκόσμιου δασμολογικού πολέμου του Τραμπ, αλλά και η στεγαστική κρίση, διογκώνεται. Ο ισχυρότερος άνθρωπος στον κόσμο, ο οποίος έχει επιβάλει τη θέλησή του και σε ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη τα τελευταία δύο χρόνια, φαίνεται να αποτυγχάνει στον σημαντικότερο στόχο του: Να βοηθήσει τους συμπατριώτες του. «Πικρία και δυσαρέσκεια» για την πολιτική Τραμπ επικρατεί μεταξύ των Αμερικανών, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις.
«Κουτσή και θυμωμένη πάπια»
Το τι θα κάνει ο Τραμπ μετά από μια ήττα είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Πολλά τα ερωτήματα κυριαρχούν στο προσκήνιο. Κυρίως πώς θα αντιδράσει ένας Πρόεδρος που έχει επανειλημμένα αμφισβητήσει τη νομιμότητα της εκλογικής διαδικασίας σε μια πιθανή ήττα; Ο Τραμπ θα αρνηθεί για άλλη μια φορά να αποδεχτεί την ήττα και θα φωνάξει δυνατά «εκλογική νοθεία!». Αλλά δεν υπάρχει κανένας ρεαλιστικός τρόπος να εφαρμόσει πολιτικά αυτή την πεποίθηση. Εάν οι δημοσκοπήσεις αποδειχτούν σωστές, θα αντιμετωπίσει μια νέα πραγματικότητα μάλλον αβοήθητος . Από αύριο και μετά θα γίνει μια «κουτσή πάπια», έστω και «θυμωμένη». Και το δέλεαρ να ξεκινήσει τον Τρίτο Πόλεμο κατά του Ιράν, είναι μεγάλο. Μήπως και αλλάξει την ατζέντα.
Το τέλος του «Παλιού Μεγάλου Κόμματος»
Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα εξακολουθεί να είναι διασπασμένο. Ο Τραμπισμός έχει απορρίψει την κληρονομιά του παλιού «Μεγάλου Παλαιού Κόμματος»: Το Κόμμα του Μπους και του Ρίγκαν δεν υπάρχει πια. Το Κόμμα MAGA του Τραμπ υπάρχει, αλλά με διαφορετικούς προσανατολισμούς. Ο Τραμπ προετοιμάζεται για την ήττα και έχει υπαινιχθεί πώς θα μπορούσε να αντιδράσει. Ο κίνδυνος είναι να βρεθεί για εβδομάδες βυθισμένος σε αντιπαραθέσεις και νομικές προκλήσεις, είναι περισσότερο από υπαρκτός. Αν βέβαια οι Ρεπουμπλικάνοι διατηρήσουν τουλάχιστον τον έλεγχο της Γερουσίας, ο Τραμπ θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι έχει κινητοποιήσει τη συντηρητική βάση, χάρη σε μια μαζική προεκλογική του εκστρατεία, με περισσότερες ομιλίες και συγκεντρώσεις από οποιονδήποτε από τους προκατόχους του, σε ενδιάμεσες εκλογές.
Τι θα κάνουν οι Δημοκρατικοί;
Πολλά ερωτήματα αφορούν επίσης και τους Δημοκρατικούς: Ποια πρόσωπα, ποιες «ταυτότητες» και πολιτικές προοπτικές, θα προκύψουν από εκλογές που έχουν χρησιμεύσει ως εργαστήριο ιδεών, συμμαχιών και στρατηγικών για το μέλλον;
Οι Δημοκρατικοί φαίνεται να προηγούνται από 8-11 μονάδες των Ρεπουμπλικάνων σε παναμερικανικό επίπεδο. Αλλά σε πολλές Πολιτείες αγωνίστηκαν να βρουν έναν υποψήφιο που μπορεί να ενώσει το Κόμμα, διακινδυνεύοντας να διασπείρουν την ψήφο και να αποθαρρύνουν τους υποστηρικτές. Η κρίση που ξέσπασε στο Μίσιγκαν, μια από τις αμφίρροπες Πολιτείες, με την άρνηση της ηττηθείσας στις προκριματικές εκλογές, μετριοπαθούς Δημοκρατικής υποψήφιας Χέιλι Στίβενς να στηρίξει τον «αριστερό» Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ, και να υποστηρίξει τον Ρεπουμπλικάνο αντίπαλό του, είναι ενδεικτική.
Το Δημοκρατικό κόμμα αναζητεί μια νέα πορεία, μεταξύ μιας παραδοσιακής, μετριοπαθούς ηγεσίας που έχει απογοητεύσει τους ψηφοφόρους και του προοδευτικού, «σοσιαλιστικού» μοντέλου των Μπέρνι Σάντερς, του Ζόχραν Μαμντάνι και της Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτέζ. Οι διάφορες παρατάξεις στο Δημοκρατικό Κόμμα προσπάθησαν, τουλάχιστον προς το παρόν, να αφήσουν στην άκρη τις διαιρέσεις τους. Η παρουσία του Μπαράκ Ομπάμα, του πραγματικού πολιτικού βαρόμετρου του Δημοκρατικού Κόμματος, δίπλα στον Ελ-Σαγιέντ έχει ερμηνευτεί ως αναγνώριση ότι η προοδευτική πτέρυγα αντιμετωπίζεται πλέον ως ισότιμος εταίρος.
naftemporiki.gr
Newsroom
