Από τον Κόλπο μέχρι το στενό του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ στην Ερυθρά και από το Ιράκ ως την Ιορδανία και την Αίγυπτο, η στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν συνεχίζει να κλιμακώνεται. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ξαναρχίσουν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον του Ιράν, αν δεν καταφέρουμε να επιτύχουμε το 100% αυτών που θέλουμε», δήλωσε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ σε γαλλικό τηλεοπτικό σταθμό.
Η γεωγραφική επέκταση του πολέμου που παρατηρείται, μπορεί να μην είναι ακόμη, υψηλής έντασης, αλλά η σύγκρουση επεκτείνεται ολοένα και περισσότερο σε περιφερειακό επίπεδο, εμπλέκοντας όλο και πιο πολλές χώρες στη Μέση Ανατολή. Βλέπουμε ήδη, το Ιράν να επιτίθεται στην Ιορδανία, μετά τις γειτονικές χώρες του Κόλπου. Τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία να επιτίθενται στο Ιράκ με στόχο σιιτικές πολιτοφυλακές. Η Βαγδάτη κατηγορεί επίσης… «ουκρανικούς πυρήνες» ότι βρίσκονται πίσω από τις επιθέσεις, μετά και την ουκρανική επίθεση σε ιρανικό φορτηγό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα.
Ο πρώην κωμικός και νυν πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανέλαβε μάλιστα προσωπικά την ευθύνη για την επίθεση στο ιρανικό πλοίο, υποστηρίζοντας πώς μετέφερε στρατιωτική βοήθεια της Τεχεράνης προς τη Μόσχα. Η ιδέα του Ζελένσκι ήταν να συνδεθούν άμεσα οι δύο πόλεμοι στην Ουκρανία και τον Κόλπο, παρασύροντας έτσι τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη σε μια άμεση εμπλοκή με τη Ρωσία. Το Κίεβο αναγκάστηκε όμως να υποχωρήσει εντελώς, με τον Υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Σιμπιχά ουσιαστικά να ζητάει συγγνώμη από τον Ιρανό ομόλογό του Αμπάς Αραγτσί, μετά από απειλές της Τεχεράνης για αντίποινα.
Η Τεχεράνη πάντως, απείλησε την Κύπρο και τη Βουλγαρία, για να μην διαθέσουν τις βάσεις τους για επιθέσεις σε βάρος του Ιράν. Σύμφωνα με τους Times οf Israel, σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου, Κωνσταντίνο Κόμπο, ο Ιρανός ομόλογός του Αμπάς Αραγτσί υπογράμμισε τη σημασία να μην χρησιμοποιηθούν ξένες στρατιωτικές βάσεις που βρίσκονται στο κυπριακό έδαφος για επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Η Αίγυπτος επίσης, η οποία μέχρι τώρα είχε καταφέρει να παραμείνει μακριά από τον πόλεμο, βρίσκεται «παγιδευμένη», καθώς ένα μη επανδρωμένο Αεροσκάφος χτύπησε δύο πλοία στο αιγυπτιακό λιμάνι της Νταμιέτας στη Μεσόγειο, προκαλώντας πυρκαγιά σε μια πλωτή μονάδα αποθήκευσης και επαναεριοποίησης που ανήκει σε αμερικανική Εταιρεία. Το Ιράν δεν έχει φυσικά κανένα συμφέρον να επιτεθεί στην Αίγυπτο, η οποία εργάζεται για την περιφερειακή σταθερότητα. Το Κάιρο επιβεβαίωσε ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε από μη επανδρωμένα Αεροσκάφη, αλλά απέφυγε να κατηγορήσει την Τεχεράνη.
Η εντύπωση είναι ότι κάποιοι παίζουν βρώμικα. Αυτό δεν θα ήταν καινούργιο. Με την επέκταση πάντως, του πολέμου, τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ιράν επιθυμούν να αποδείξουν ότι έχουν το πάνω χέρι: Οι ΗΠΑ πρέπει να αποδείξουν στους εταίρους τους, μερικοί από τους οποίους είναι βαθιά απογοητευμένοι, όπως η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, ότι παραμένουν ικανές να λαμβάνουν αποφάσεις και να αναλαμβάνουν δράση. Το Ιράν, ή μάλλον οι πληρεξούσιοί του, από την άλλη πλευρά, συνεχίζουν να στοχεύουν αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε αραβικές χώρες.
Στο παιγνίδι και η Ευρώπη
Την ίδια ώρα, ένας ρωσικός πύραυλος εξερράγη σε ένα χωράφι με… πατάτες στην ανατολική Πολωνία, προκαλώντας συναγερμό στην Ε.Ε. Ρωσικά μαχητικά Αεροσκάφη φέρονται να απενεργοποίησαν τους αναμεταδότες τους και πέταξαν πάνω από τον ευρωπαϊκό εναέριο χώρο. Το βρετανικό Ινστιτούτο IISS κατέγραψε, σε έκθεση που δημοσιεύθηκε αυτόν τον μήνα, ότι η Ρωσία χρησιμοποίησε πλοία από τον λεγόμενο στόλο-φάντασμα ως πλατφόρμες εκτόξευσης και ανάκτησης για drones. Κατέγραψε 144 περιστατικά σε 13 συμμαχικές χώρες και την Ιρλανδία μεταξύ Αυγούστου 2024 και Φεβρουαρίου 2026, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών και υποβρυχίων βάσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία.
Το Ινστιτούτο Μελέτης του Πολέμου (ISW) αποδίδει τον συντονισμό στην Κεντρική Διεύθυνση Πληροφοριών της Ρωσίας, την GRU, και κάνει λόγο για μια φάσης αποσταθεροποίησης που προηγείται οποιασδήποτε ανοιχτής αντιπαράθεσης. Τον περασμένο Νοέμβριο άλλωστε, ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Γιόχαν Βάντεφουλ προειδοποίησε ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας πιστεύουν ότι η Ρωσία προετοιμάζεται να επιτεθεί στο ΝΑΤΟ πριν από το 2029. Υπό αυτόν τον «φόβο», το ΝΑΤΟ έχει αυξήσει την παρουσία των στρατευμάτων του στην ανατολική πτέρυγα. Έχει ξεκινήσει μια αποστολή, την Eastern Sentry, η οποία ενισχύει την Ανατολική Ευρώπη, από την Αρκτική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, με μαχητικά Αεροσκάφη, πλοία και επίγεια συστήματα, από 12 χώρες.
Πού είναι η διπλωματία;
Στο δυστοπικό και επικίνδυνο αυτό σκηνικό, πολλοί λογικοί άνθρωποι θα αναρωτιούνται: Πού κρύφτηκε η διπλωματία; Γιατί απουσιάζει παντελώς από την ατζέντα η εξεύρεση μιας ειρηνικής λύσης; Για παράδειγμα, η Αμερικανική Γερουσία απέρριψε ένα ακόμη ψήφισμα σχετικά με τις πολεμικές εξουσίες του Προέδρου, την τελευταία προσπάθεια των Δημοκρατικών να τερματίσουν την στρατιωτική επέμβαση του Τραμπ χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου. Το αποτέλεσμα, αναφέρει το Associated Press, ήταν 49 υπέρ και 50 κατά της πρότασης τερματισμού του πολέμου. Το ενδιαφέρον είναι ότι τρεις Ρεπουμπλικάνοι Γερουσιαστές τάχθηκαν υπέρ του τερματισμού του πολέμου, αλλά το ψήφισμα απορρίφθηκε χάρη στον Δημοκρατικό Τζον Φέτερμαν από την Πενσυλβάνια.
Το «Κόμμα του πολέμου»
Δυστυχώς, το Κόμμα του πολέμου δεν γνωρίζει κομματικά σύνορα. Διευθύνεται από το στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα, που θέλει να επιβάλει την «πολεμική οικονομία», για να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του. Πρόκειται για το ίδιο σύμπλεγμα που ο αείμνηστος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του τον Ιανουάριο του 1961, είχε καταγγείλει, λέγοντας: «Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση για να μην θέσει το στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα σε κίνδυνο τις ελευθερίες μας ή τις δημοκρατικές μας διαδικασίες».
Αλλά αυτή η πολεμική μηχανή συνεχίζει να αναπτύσσει τις δυνατότητές της στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ευρώπη και όχι μόνο. Προωθεί τον επανεξοπλισμό μέσα από τη «βιομηχανία του φόβου». Αλλά η Ασφάλεια δεν μπορεί να είναι απλώς αποτέλεσμα της αύξησης των εθνικών αμυντικών δαπανών. Είναι μια ευρύτερη έννοια, που περιλαμβάνει την κοινωνική σταθερότητα, τη διεθνή συνεργασία, τη διπλωματία, εν ολίγοις, αυτά τα «όπλα» που μέχρι στιγμής είχαν διακρίνει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον πολιτισμό και το διεθνές δίκαιο, από τη βαρβαρότητα. Προς το παρόν, είναι σαφές ότι θέλουμε να επανεξοπλιστούμε, αλλά το πώς σκοπεύουμε να συμβάλουμε στην ειρήνη παραμένει μια λευκή σελίδα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα καταλήξουμε όλοι φτωχότεροι, αλλά με έναν ωραίο «Σιδερένιο Θόλο» να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας.
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom


