Η βία και οι πολιτικοί μύθοι

Η θεωρία των άκρων είναι βολική για να συντηρεί πολιτικούς μύθους. Είναι βολική για να τροφοδοτεί πολιτική οξύτητα, να δημιουργεί εσωτερικούς εχθρούς, να αλλάζει ατζέντα και να προκαλεί εκλογικές συσπειρώσεις. Ειδικά όταν η κοινωνική δυσανεξία για την ακρίβεια χτυπά κόκκινο και στη γωνία καραδοκεί ο Σαμαράς. Ενίοτε, όμως, γεννά και τέρατα. Το ζήσαμε αυτό, στην πιο άγρια ίσως μορφή του, στην ιστορία της Χρυσής Αυγής. Είναι η ιστορία που μάλλον έχουν, επίσης βολικά, ξεχάσει όσοι έσπευσαν να χρεώσουν το δολοφονικό χτύπημα της Θεσσαλονίκης στην «κουλτούρα ανοχής στην τρομοκρατία» που δήθεν έχει καλλιεργήσει η Αριστερά ή στην «τοξικότητα του αντιπολιτευτικού λόγου».

Ο Γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, μάλιστα, ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, το έκανε ακόμη καλύτερο. Είπε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι δράστες της φονικής εμπρηστικής επίθεσης που κόστισε τη ζωή της Βασιλικής Νέστορα βρήκαν κίνητρο και έμπνευση στο… όνομα ΕΛ.Α.Σ. που επέλεξε για το Κόμμα του ο Αλέξης Τσίπρας και το οποίο, λέει, παραπέμπει σε εμφυλιοπολεμικό κλίμα.

Θα ήταν απλώς ανιστόρητο και γραφικό εάν δεν ήταν επικίνδυνο. Επικίνδυνο, γιατί δείχνει ότι η Κυβέρνηση δεν έχει ως προτεραιότητα τη σύλληψη των δραστών μιας δολοφονίας αλλά την πολιτική εκμετάλλευση της τραγωδίας και του ίδιου του θύματος. Επικίνδυνο, γιατί μαρτυρά ότι δεν έμαθε τίποτα από την πρόσφατη ιστορία και ότι ρισκάρει τον κοινωνικό διχασμό στον βωμό του μικροκομματικού οφέλους.

Στην πραγματικότητα, όμως, η Κυβέρνηση έχει μία και μοναδική δουλειά για τα τραγικά γεγονότα της Θεσσαλονίκης: Να βρει τους ενόχους και να τους οδηγήσει στη Δικαιοσύνη. Για να αποκτήσει η βία πρόσωπο και ονοματεπώνυμο και να διαλυθούν όλοι οι πολιτικοί μύθοι, όσο βολικοί κι αν είναι…

naftemporiki.gr

«The New Daily Mail» 

Newsroom