Τι συμβαίνει και η Ελλάδα βρίσκεται αισθητά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, βλέποντας να την ξεπερνούν σε ακρίβεια μόνο η Βουλγαρία (6,3%) και η Λιθουανία (5,1%); Αναμφίβολα, η ακριβή ενέργεια λόγω και του συνεχιζόμενου πολέμου στον Κόλπο συμβάλει πολύ αρνητικά στην εκτόξευση του πληθωρισμού και κατ` επέκταση της ακρίβειας στην καταναλωτική αλυσίδα. Μεγάλο πρόβλημα υπάρχει όμως και στις υπηρεσίες, όπου ο κλαδικός δείκτης αυξήθηκε στο 5,7% από το 3,9 τον Απρίλιο.
Με την κατάσταση στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής να μην εμφανίζει σημάδια πραγματικής εκτόνωσης, οι πληθωριστικές πιέσεις αναμένεται ότι θα παραμένουν έντονες τους επόμενους μήνες. Τι σημαίνουν όλα αυτά για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις; Τι κάνει πραγματικά η Κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τον υψηλό πληθωρισμό; Και γιατί τα όποια μέτρα δεν αποδίδουν; Τουλάχιστον, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με αντίστοιχα, εισαγόμενα, προβλήματα; Σε κάθε περίπτωση, οι πολίτες αναγκάζονται να αγοράζουν λιγότερα για να βγάλουν τον μήνα. Και σχεδόν ένα στα δύο νοικοκυριά βλέπει τις θερινές διακοπές με το…κιάλι. Όσο για τις Επιχειρήσεις, παράγουν επίσης λιγότερα για να ανταπεξέλθουν στα έξοδα και το αυξημένο κόστος. Όταν όμως η πραγματική οικονομία υποφέρει, η χώρα βιώνει συνήθως, πολιτική αναταραχή, έστω και «αθόρυβα».
Ο θυμός της κοινωνίας
Υπάρχει πολύς θυμός στην κοινωνία. Το είχε παραδεχτεί άλλωστε πρόσφατα και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Μόνο που απέδωσε τον θυμό, κυρίως στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται η πολιτική επικοινωνία… «Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ενθαρρύνουν τον θυμό», είχε υποστηρίξει. Μόνο που τον θυμό και την οργή, την πυροδοτεί η ίδια η πραγματικότητα. Ο μισθός τελειώνει στα μέσα του μήνα, λόγω της ακρίβειας, η οργή αυξάνεται για το πώς λειτουργούν οι Θεσμοί, οι προσπάθειες συγκάλυψης τραγικών γεγονότων και τόσα άλλα παραδείγματα, είναι αυτά που κάνουν τους ανθρώπους να θυμώνουν. Έστω και μόνο μέσα τους….
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε όλα όσα ονειρεύεται κανονικά ένας Πρωθυπουργός, κάτι που σχεδόν κανείς προκάτοχός του τα τελευταία 20 χρόνια, δεν είχε καταφέρει να συγκεντρώσει ταυτόχρονα: Μια μεγάλη και πειθαρχημένη πλειοψηφία, μια κατακερματισμένη Αντιπολίτευση ανίκανη να μετατρέψει τη διαφωνία σε πολιτική εναλλακτική διέξοδο. Για αυτόν τον λόγο, η αξιολόγηση της Κυβέρνησης δεν μπορεί να γίνει μόνο με δικαιολογίες. Μετά από σχεδόν επτά χρόνια στο τιμόνι της χώρας, γίνεται ολοένα και πιο εμφανές το χάσμα μεταξύ των προσδοκιών που συνόδευσαν την ανάληψη της διακυβέρνησης με τα απτά αποτελέσματα που είδαν οι πολίτες στις …τσέπες τους. Η Κυβέρνηση επικαλείται βέβαια την «πολιτική σταθερότητα» ως αντίβαρο στους «άλλους», που θέλουν να διεκδικήσουν την εξουσία.
Πέρα όμως από αυτή την προβολή της «σταθερότητας», οι πολίτες βλέπουν ένα κενό να αναδύεται. Η ψηφιακή απλοποίηση του Κράτους παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ημιτελής. Οι υποσχεθείσες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν το αίσθημα πραγματικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, που συνόδευσε την Κυβέρνηση στα επτά χρόνια. Αλλά αυτό που έμεινε στους περισσότερους ήταν μια αίσθηση συγκάλυψης σε σκάνδαλα και στα κακώς κείμενα της χώρας. Το θέμα είναι ότι αυτή θα έπρεπε να ήταν η Κυβέρνηση της ικανότητας, της αξίας και της αυστηρής εφαρμογής των δημοκρατικών κανόνων. Είχαν υποσχεθεί μια αλλαγή παραδείγματος, μια νέα πολιτική εποχή, μια διαφορετική ποιότητα ηγεσίας και την ικανότητα να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας πιο αποτελεσματικά από τους προκατόχους τους. Ακριβώς η σύγκριση μεταξύ αυτής της υπόσχεσης και της σημερινής πραγματικότητας καθιστά την αξιολόγηση τόσο αμφιλεγόμενη. Όπως και την υπόσχεση για «πολιτική σταθερότητα και προοπτική».
Ρουτίνα διαχείρισης
Περίπου το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, συνεχίζει να αναγνωρίζει την ηγεσία του Πρωθυπουργού. Υπάρχει όμως και το υπόλοιπο 70% που αισθάνεται ότι η πολιτική δύναμη που έχει συσσωρευτεί όλα αυτά τα χρόνια στην Κυβέρνηση, δεν έχει μετατραπεί σε έναν εξίσου βαθύ μετασχηματισμό των υλικών συνθηκών των πολιτών. Δεν προχώρησε σε ρήξη με το παρελθόν. Αλλά σε μια ρουτίνα διαχείρισης της υπάρχουσας κατάστασης. Είχαν υποσχεθεί μια αλλαγή παραδείγματος, μια νέα πολιτική εποχή, μια διαφορετική ποιότητα ηγεσίας και την ικανότητα να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας πιο αποτελεσματικά από τους προκατόχους τους. Ακριβώς η σύγκριση μεταξύ αυτής της υπόσχεσης και της σημερινής πραγματικότητας καθιστά την αξιολόγηση της Κυβέρνησης, τόσο αμφιλεγόμενη.
Naftemporiki
«The New Daily Mail»
Newsroom
