Είτε ως νομοτελειακή στροφή στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις του προοδευτικού χώρου, είτε ως στοιχειώδης πολιτική αναγκαιότητα, είναι σαφές πως το ΠΑΣΟΚ και το Κόμμα Τσίπρα θα είναι οι δύο πολιτικοί φορείς που θα δώσουν τη μάχη για τη δεύτερη θέση και την πρωτοκαθεδρία στην Κεντροαριστερά. Τουλάχιστον στις πρώτες εκλογές και με το βλέμμα στραμμένο στην εποχή του νέου διπολισμού. Δεν θα είναι μια μάχη εύκολη για κανέναν από τους δύο.
Ο Αλέξης Τσίπρας ανεβαίνει, αλλά δεν σαρώνει. Πιστώνεται τον νέο πραγματισμό του, δημιουργεί θόρυβο και περιέργεια για το πώς ακριβώς θα επανατοποθετηθεί στα «αριστερά του Κέντρου», ρίχνει στο τραπέζι κάποιες νέες ιδέες και χτίζει κλίμα προσμονής. Απέναντί του όμως βρίσκει και υψηλή καχυποψία. Τον κυνηγούν ακόμη τα κυβερνητικά λάθη του, οι ματαιώσεις του «πρώτη φορά Αριστερά», τα τοξικά πρόσωπα και τα ανοιχτά ρήγματα με κρίσιμες κοινωνικές ομάδες. Παίζει στα όρια. Οτιδήποτε τον φέρει πολύ κοντά στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να τον κάψει. Και οτιδήποτε τον πάει πολύ μακριά μπορεί να πολλαπλασιάσει το εκλογικό του ρίσκο.
Στο ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης κινείται, αλλά δεν ανατρέπει. Ανεβάζει τους πολιτικούς τόνους, προσπαθεί να θέσει ατζέντα κι ανοίγει το Κόμμα σε πρόσωπα από άλλους πολιτικούς χώρους. Για κάθε βήμα μπροστά, όμως, κάνει κι άλλο ένα πίσω. Φέρνει στο ΠΑΣΟΚ την Τζάκρη και τον Φαραντούρη, αλλά βάζει κόφτη στον Καστανίδη και διαγράφει τον Κωνσταντινόπουλο. Ακροβατεί ανάμεσα σε ένα θολό Κέντρο και σε μια, ακόμη πιο θολή, ήπια σοσιαλδημοκρατία. Ποντάρει στο συναίσθημα και στο ένδοξο παλαιό ΠΑΣΟΚ, αλλά αποφεύγει να ακουμπήσει τα μεγάλα λάθη που δίχασαν και μίκρυναν το κόμμα. Όπως και ο Τσίπρας, εάν θέλει να κερδίσει, πρέπει να αναμετρηθεί και με το παρελθόν. Και να πει την ιστορία από την αρχή…
naftemporiki.gr
Newsroom
