Οι απειλές προκαλούν συνήθως φόβο και ανασφάλεια στους αποδέκτες τους. Ειδικά αν προέρχονται από την στρατιωτική υπερδύναμη. Ο στόχος είναι σαφής: Να κυριαρχήσει ο φόβος ώστε να μετατραπεί ο κόσμος, η κοινωνία σε μια φάση όπου «η κατάσταση έκτακτης ανάγκης να γίνει κανονικότητα», όπως γράφει ο διάσημος Γερμανός κοινωνιολόγος, Ούλριχ Μπεκ, στο βιβλίο του «Η κοινωνία της Διακινδύνευσης». Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι ο κόσμος γίνεται πιο επικίνδυνος. Είναι ότι χτίζεται και εδραιώνεται όλο και περισσότερο, ένα σύστημα που δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ασφαλές για κανέναν. Η ανασφάλεια έχει γίνει ένα διαρκές θέμα στη ζωή μας. Παλιές συμμαχίες αποκηρύσσονται, σύνορα διασχίζονται ατιμώρητα, το διεθνές δίκαιο καταπατείται. Και η συνήθης απάντηση της διεθνούς κοινότητας είναι η σιωπή. Μια ένοχη, ακόμη και συνένοχη, σιωπή, καθώς διαμορφώνεται μια νέα παγκόσμια τάξη που βασίζεται σε μόνιμη ανασφάλεια. Όχι ως προσωρινή συνθήκη που πρέπει να ξεπεραστεί, αλλά ως κανονική αρχή λειτουργίας.
Ο «πολύτιμος» φόβος
Ο Ιταλός οικονομολόγος και συγγραφέας, Βιτόριο Πελίγκρα κάνει λόγο για μια «Νέα Μοναρχία του Φόβου». Η δημιουργία μιας τάξης που βασίζεται στην απειλή για να δικαιολογήσει την κυριαρχία ή την μοναρχία της. Μια νέα τάξη που δεν έχει κανένα συμφέρον να μας καθησυχάζει. Γιατί ο δικός μας φόβος μας είναι για την «Μοναρχία» το πιο πολύτιμο «περιουσιακό» της στοιχείο. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τους στρατούς ή τα θέατρα του πολέμου. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες μας μαθαίνουν να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, να δικαιολογούν τις εξαιρέσεις, να ζουν με την ιδέα ότι η απειλή είναι μόνιμη. Πρέπει επομένως να λάβουμε σοβαρά υπόψη τη Χάνα Άρεντ όταν στο βιβλίο της «Η Ανθρώπινη Κατάσταση», μας καλεί να «μην σκεφτόμαστε τίποτα περισσότερο, από το να σκεφτόμαστε τι κάνουμε»
«Πυγολαμπίδες διαφθοράς»
Ισχύει όμως αυτό και για τους κάθε λογής κυβερνώντες πολιτικούς; Σκέφτονται πάντα τι κάνουν; Ή πορεύονται με τη λογική ότι το όποιο αξίωμά τους θα είναι «αιώνιο»; Άρα μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, πιστεύοντας πώς θα μείνουν ατιμώρητοι; Ας διαβάσουν καλύτερα όμως, τη «Θεία Κωμωδία», όπου ο Δάντης Αλιγκιέρι περιγράφει τις κακές ψυχές των «δόλιων συμβούλων» και των διεφθαρμένων πολιτικών σαν «πυγολαμπίδες» που σαλεύουν στον όγδοο κύκλο της Κόλασης, πολύ μακριά από το μέγα και μοναδικό φως που κυριαρχεί στον Παράδεισο.
Όσα βλέπουμε όμως να τεκταίνονται και στη χώρα μας με τη σωρεία σκανδάλων, φαίνεται πώς το Δαντικό Σύμπαν έχει αντιστραφεί: «Δόλιοι σύμβουλοι και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί κυκλοφορούν θριαμβευτικά υπό τις δέσμες του μεγάλου φωτός, του τηλεοπτικού, λόγου χάριν, ενώ οι πολίτες, ανίσχυροι πλανώνται στο σκοτάδι, όμοιοι με πυγολαμπίδες, τις οποίες συνήθως, βλέπουν οι κυβερνώντες σε προεκλογικές περιόδους». Στο σκοτεινό και βίαιο περιβάλλον της Κόλασης που περιγράφει ο Δάντης, μία από τις πιο γνωστές καταστάσεις βρίσκεται στο 11ο Άσμα όπου βρίσκουμε τους πολιτικούς ένοχους, που έχουν πλουτίσει, εκμεταλλευόμενοι τα δημόσια αξιώματά τους. Βυθίζονται σε βραστή πίσσα και φυλάσσονται από τους φτερωτούς δαίμονες που βασανίζουν όποιον προσπαθεί να βγει από την πίσσα…
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
