Το σύνθημά του άλλωστε παραμένει «Πρώτα η Αμερική». Ένα σύνθημα που πρωτοείπαν δύο Δημοκρατικοί Πρόεδροι, ο Γούντροου Γουίλσον και ο Φράνκλιν Ρούσβελτ, που δήλωναν αποφασισμένοι να κρατήσουν την Αμερική μακριά από συγκρούσεις… Μέχρι που αναγκάστηκαν να εμπλακούν στον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αντίστοιχα. Η ιδέα πάντως ότι η Αμερική μπορεί να εισβάλει σε μια ταραγμένη περιοχή του κόσμου, να χτυπήσει σκληρά τους εχθρούς της, να εξαλείψει τους ηγέτες τους και να τους αναγκάσει να σεβαστούν την ηγεμονία των ΗΠΑ, δεν είναι κάτι καινούργιο. Και αυτή η «αυτοκρατορική κατάρα» χτύπησε ξανά τις ΗΠΑ, το 2026 με τον νέο πόλεμο στον Κόλπο.
Ο φόβος της παρακμής
Υπάρχει συνέχεια μεταξύ της εποχής Μπους και του Τραμπ, γιατί κυριαρχεί και πάλι το ίδιο άγχος: Ο φόβος της παρακμής της Αμερικής, μπροστά στη δυναμική εμφάνιση νέων μεγάλων δυνάμεων, με πρώτη την Κίνα. Ο Τραμπ υπερέβαλε επίσης στην ιρανική απειλή, για να δικαιολογήσει μια επίθεση που εξαπέλυσε κατά παράβαση των αρχών του ΟΗΕ αλλά και των δικών του, καθώς κέρδισε τις τελευταίες εκλογές με την υπόσχεση να μην ξεκινήσει κανέναν πόλεμο. Τα νεοσυντηρητικά γεράκια, σε συνεργασία με τον ισραηλινό Πρωθυπουργό Νετανιάχου, βάζουν όμως και πάλι τη σφραγίδα τους στον Λευκό Οίκο, παρά την αρχική βούληση του Τραμπ να απεμπλακεί από τις «δαγκάνες» τους. Οι υπέρμαχοι των νέων στρατιωτικών επεμβάσεων διατείνονται και πάλι ότι η Αμερική διέρχεται μια φάση γεωπολιτικής παρακμής και ότι χρειάζεται μια αναδιάρθρωση για να αντιστραφεί η τάση. Οι νεοσυντηρητικοί της δεκαετίας του 2000 είχαν φροντίσει βέβαια να καμουφλάρουν αυτόν τον στόχο, με μια «αποστολή»: Την εξαγωγή Δημοκρατίας στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και όπου αλλού είχαν συμφέροντα, πετρελαϊκά κυρίως, και γεωπολιτικά, γενικότερα.
Χωρίς δικαιολογίες
Σήμερα όμως δεν χρειάζεται ούτε καν κάποια «δικαιολογία» για τις νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο. Απλά υπάρχει η πεποίθηση ότι μια μεγάλη δύναμη μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της, να κάμψει τις όποιες αντιστάσεις. Η ιστορία, άλλωστε, δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ του νυν Προέδρου και των γερακιών της εποχής Μπους. Ο Τραμπ είναι πολύ λιγότερο άκαμπτος. Εμφανίζεται πρόθυμος να αλλάξει γνώμη. Αυτό μπορεί να δυσκολεύει την πρόβλεψη των επόμενων κινήσεών του, αλλά προσφέρει ένα πλεονέκτημα. Ο Τραμπ μπορεί να αλλάξει μέσα σε λίγη ώρα την πολεμοχαρή ρητορική με μια διαπραγματευτική στάση. Για αυτό άλλωστε στο Ιράν οι στόχοι και τα σχέδια αλλάζουν ημέρα με την ημέρα: Από την αρχική κατάργηση του πυρηνικού οπλοστασίου και του πυραυλικού προγράμματος των μουλάδων, ως την αλλαγή του καθεστώτος. Αρχικά με βομβαρδισμούς, την υποκίνηση εξέγερσης των καταπιεσμένων εθνοτήτων ως την απειλή της χερσαίας επέμβασης. Αλλά αν η ανακήρυξη της νίκης απαιτούσε μια καλή συμφωνία με τους Μουλάδες, ο Τραμπ δεν θα είχε κανέναν ενδοιασμό.
«Επική Οργή» και «Επική Αποτυχία»
Ο Αμερικανός Πρόεδρος επιδιώκει να εμφανιστεί ως ο νικητής του πολέμου. Μόνο που η επιχείρηση «Επική Οργή» κινδυνεύει να εξελιχθεί σε «Επική Αποτυχία». Το Ιράν δεν υποχωρεί, η στρατηγική συμμαχία των ΗΠΑ με τον αραβικό κόσμο κινδυνεύει, καθώς οι χώρες του Κόλπου πληρώνουν επίσης το μάρμαρο, ενώ και το Σχέδιο για τη μετατροπή της Γάζας σε Ριβιέρα απομακρύνεται. Η αμερικανική επιρροή στη Μέση Ανατολή, πάνω απ’ όλα, κινδυνεύει να ηττηθεί, αν γίνει αντιληπτή η υποκείμενη αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών να επιτύχουν τους στόχους τους με το επιθυμητό και φυσικά, περιορισμένο κόστος. Αναζητείται μια στρατηγική εξόδου από τον πόλεμο στο Ιράν, αλλά ουδείς ξέρει πώς θα επιτευχθεί.
Η παγκόσμια οικονομία υφίσταται μια σοβαρή οπισθοδρόμηση, αλλά οι ΗΠΑ εξακολουθούν να μην ξέρουν πώς να βγουν από τον πόλεμο κατά του Ιράν. Έτσι, οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται. Η επίθεση που αποφάσισαν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου δεν προηγήθηκε μιας προσεκτικής αξιολόγησης κινδύνου και τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα ιρανικό καθεστώς που, όσο αποδυναμωμένο κι αν είναι, αντιστέκεται, ενώ ο Αμερικανός Πρόεδρος αντιμετωπίζει μεγάλες εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις, καθώς ο πόλεμος προκαλεί τεράστια ζημιά σε όλους.
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
