Άλλο Ισπανία και άλλο Ελλάδα

Ο «ηρωισμός» του Σάντσεθ με την απαγόρευση χρήσης των αμερικανικών βάσεων είναι εκ του ασφαλούς, καθώς είναι μακριά από την Ανατολική Μεσόγειο, όπου στηρίζει αναφανδόν την Τουρκία με εξοπλισμούς και επενδύσεις. Το ότι είμαστε και οι δύο χώρες εντός της Ε.Ε. δεν παίζει κανέναν ρόλο και το ξέρουν όλοι αυτό, όπως δεν παίζει κανέναν ρόλο στον πόλεμο που διεξάγεται στο Ιράν το τι λέει ή δεν λέει η Ευρώπη. Το μόνο που έχει αξία είναι τι κάνουμε από μόνοι μας και πώς έχουμε οργανώσει τις δικές μας άμυνες και συνεργασίες.

Η λογική που λέει ότι πρέπει να είμαστε ουδέτεροι δεν είναι λογική, αλλά συνταγή αυτοχειριασμού. Προτείνεται από την Αριστερά και Κόμματα της πατριωτικής δεξιάς, με στόχευση να πάνε κόντρα σε αυτό που επέλεξε η Κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη. Το ζήτημα είναι τι διαφορετικό θα μπορούσε να κάνει οποιαδήποτε άλλη Κυβέρνηση όταν η χώρα μας έχει ανοιχτό μέτωπο με την Τουρκία και είναι έμπλεη αδυναμιών που έχουν αφεθεί χωρίς να αντιμετωπιστούν.

Από τους δυτικούς αγοράζουμε όπλα και εξοπλίζουμε τον Στρατό μας κι αυτό από μόνο του συνιστά μια αδυναμία πρώτου βαθμού, για την οποία δεν δείχνει κανείς να νοιάζεται από το μεγαλύτερο τμήμα του πολιτικού προσωπικού, που παρελαύνει στα κανάλια. Αν είχαμε, για παράδειγμα, δική μας πολεμική Βιομηχανία, όπως έχουν οι Ισπανοί ή οι Τούρκοι, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, αλλά την εξοντώσαμε, όπως κάναμε με το σύνολο της βιομηχανίας, επενδύοντας άφρονα μόνο στον τουρισμό και στις ωραίες θάλασσές μας.

Το να υποστηρίζεται, από ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, ότι θα ήταν δυνατόν να το παίζουμε τελείως αμέτοχοι, εκτός από αφελές, είναι και επικίνδυνο. Το 1974, μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, η Ελλάδα βγήκε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και το μόνο που καταφέραμε ήταν να αυξήσουμε τα δικά μας προβλήματα, ενδυναμώνοντας τις αιτιάσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, που για να επιλυθούν κάποια από αυτά στη συνέχεια πέρασαν χρόνια.

Οι ισχυρισμοί περί ουδετερότητας και μιας άλλης στάσης σμπαραλιάζουν περισσότερο το εσωτερικό μέτωπο, που κάποιοι, είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά, φροντίζουν να κρατάνε στη δεκαετία του 1950. Και αυτό ωφελεί τους καιροσκόπους και τους χωρίς έρμα πολιτικούς, που αντί να παράγουν έργο, φωνάζουν ιδεολογήματα και συνθήματα, για να σώνονται οι ίδιοι με τη μακροημέρευσή τους στα βουλευτικά έδρανα ή σε απορρέουσες από αυτά καλοπληρωμένες θέσεις.

Η γεωπολιτική θέση της χώρας δεν της επιτρέπει να παριστάνει την ουδέτερη, άλλωστε αυτό είναι αδύνατο, όπως φάνηκε και στην περίπτωση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι επομένως αναγκαία η ανάπτυξη των παραμέτρων που κάνουν μια χώρα, ακόμα και μικρή ισχυρή, ώστε να εμπνέει σεβασμό σε φίλους και εχθρούς. Κι εμείς ως χώρα μόνο αυτό δεν κάνουμε, αντίθετα τρωγόμαστε μεταξύ μας σαν τα σκυλιά!

naftemporiki.gr

«The New Daily Mail» 

Newsroom