Ντροπή για την Ευρώπη

Απίστευτη κατάντια, απέραντη θλίψη! Ποια άλλα συναισθήματα μπορεί να έχει κάθε Ευρωπαίος πολίτης, βλέποντας στις τηλεοράσεις τον Πρόεδρο Τραμπ να χλευάζει δημοσίως τον Γάλλο ομόλογό του Εμμανουέλ Μακρόν, με αφορμή τους δασμούς στα γαλλικά προϊόντα. Μιμούμενος μάλιστα την προφορά του Μακρόν, ο Τραμπ είπε ότι ο Γάλλος Πρόεδρος τον παρακαλούσε, σχεδόν κλαίγοντας: «Όχι, όχι, όχι, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό». Και τελικά ο Μακρόν, κατά τον Τραμπ, υποχώρησε λέγοντάς του: «Ντόναλντ, είμαστε σύμφωνοι. Θα κάνω ό,τι θέλεις. Σε παρακαλώ, μην το πεις μόνο στον κόσμο». Επίσημη διάψευση από το Μέγαρο των Ηλυσίων δεν υπήρξε, άρα αυτή είναι η θλιβερή εικόνα ενός «ηγέτη» μιας χώρας, που κάποτε κυβερνήθηκε από έναν Ντε Γκωλ ή έναν Μιτεράν!

Το «Μεγάλο Αφεντικό»

Αυτή είναι όμως και η εικόνα του συνόλου σχεδόν του «ηγετικού προσωπικού» της Γηραιάς Ηπείρου: Υποταγή στο «Μεγάλο Αφεντικό», με κάποιες μεμψιμοιρίες στο «πλατύσκαλο», όταν έχει κλείσει το τηλέφωνο! Όταν αυτή τη συμπεριφορά επιδεικνύουν οι «ισχυροί» της Ευρώπης, γιατί να μας παραξενεύει που ο Έλληνας Πρωθυπουργός, μεταθέτει για συζήτηση στο απώτερο μέλλον το αν η επιδρομή στη Βενεζουέλα ήταν ή όχι, κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Οι πολίτες δεν μπορούν να περιμένουν δυστυχώς, τίποτα καλύτερο από αυτούς τους ηγέτες, που η μόνη φιλοδοξία τους είναι να εξασφαλίσουν την συμπόνια του Προέδρου Τραμπ, για να διατηρήσουν τις «καρέκλες» τους. Για να μην αναφέρουμε εκείνους που σιωπούν επειδή συναινούν, από την Πολωνία μέχρι τις χώρες της Βαλτικής και τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης, που δεν δίνουν δεκάρα για τα ευρωπαϊκά ιδεώδη.

Το πραγματικό τους σημείο αναφοράς είναι ο Λευκός Οίκος, να μην δυσαρεστήσουν τον Πρόεδρο Τραμπ. Είναι κρίμα που είναι οι ίδιοι πολιτικοί, οι οποίοι από το 2022, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αντί να παροτρύνουν την Ευρώπη να εργαστεί για την ειρήνη, και να κρατήσουν  την ενεργειακή πόρτα από την Ανατολή τουλάχιστον μισάνοιχτη, προωθούν την ιδέα του «να σπάσουμε την πλάτη της Ρωσίας» και «να κερδίσουμε στο πεδίο της μάχης τόπου». Παραδίδοντας έτσι την Ευρώπη σε μια αποκλειστική συμφωνία με τις ΗΠΑ και επομένως στη βούληση του Ντόναλντ Τραμπ. Τώρα βέβαια όλοι γκρινιάζουν για τη Γροιλανδία.

Αναζητούνται πραγματικοί Ηγέτες

Που είναι οι ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας, που το 2003 αντιστάθηκαν, για παράδειγμα, στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ; Απεγνωσμένα, όσοι πολίτες παραμένουν ακόμη προσκολλημένοι στα ευρωπαϊκά ιδανικά, διατηρούν την ελπίδα ότι σε κάποια πρωτεύουσα ή σε κάποιο γραφείο στις Βρυξέλλες, θα καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει. Γιατί το θέμα δεν είναι ο δικτάτορας Μαδούρο ή κάποιος από τους αυταρχικούς ηγέτες, που οι μεγάλες δυνάμεις  περιποιούνται και στηρίζουν όταν τις υπηρετούν και τους επιτίθενται, όταν δεν τους χρειάζονται πλέον. Αλλά αν θα συνεχίσουμε να είμαστε πάντα με τον ισχυρό. Και το «δίκαιό» του. Ζούμε μια «σκανδαλώδη» παράσταση, όπως την έχει χαρακτηρίσει ο νέος Πάπας, Λέων. Με δειλούς, μοιραίους κι άβουλους αντάμα ηγέτες, για να παραφράσω το περίφημο ποίημα του Βάρναλη. Κι εμείς να προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

naftemporiki.gr

«The New Daily Mail» 

Newsroom