Νωρίτερα, ο Ουκρανός Πρόεδρος Ζελένσκι είχε ανακοινώσει πώς κατέληξε σε Συμφωνία με τον Τραμπ σχετικά με τις εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ για τη χώρα του. Από την πλευρά του, ο Γουίτκοφ ισχυρίστηκε ότι τα εκκρεμή ζητήματα έχουν «περιοριστεί σε ένα μόνο πρόβλημα», χωρίς να διευκρινίσει ποιο είναι αυτό. Η Μόσχα προειδοποιεί πάντως ότι μια μακροπρόθεσμη Συμφωνία είναι δυνατή μόνο εάν το εδαφικό ζήτημα επιλυθεί με βάση τη Συμφωνία της Τραμπ-Πούτιν στη Σύνοδο κορυφής της Αλάσκας, το περασμένο καλοκαίρι. Η απαίτηση της Ρωσίας είναι η πλήρης αποχώρηση της Ουκρανίας από τις περιοχές Ντόνετσκ και Λουγκάνσκ, οι οποίες άλλωστε ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από τις ρωσικές δυνάμεις.
Αυτές είναι οι τελευταίες εξελίξεις, που έχουν ανεβάσει πολύ τις προσδοκίες για να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Σε κάθε περίπτωση, ο Ζελένσκι φαίνεται πλέον έτοιμος να υποχωρήσει κατά κράτος, καθώς έχει απομείνει μόνος. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ουκρανός Πρόεδρος έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει από το βήμα του Νταβός την Ε.Ε., τον βασικό και τελευταίο του, Σύμμαχο, αποκαλώντας την Ευρώπη «διχασμένη και χαμένη, χωρίς πολιτική βούληση να πολεμήσει τον Πούτιν».
Στροφή Γερμανίας - Γαλλίας προς τη Μόσχα
Ο Ζελένσκι έχει δίκιο! Το πρόβλημα για τον Ζελένσκι είναι ότι ούτε οι Ευρωπαίοι, ούτε οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται πλέον για την τύχη και το μέλλον του. Ο Ουκρανός Πρόεδρος έπρεπε να το είχε συνειδητοποιήσει τουλάχιστον πριν από μερικούς μήνες, αποφεύγοντας έτσι το λουτρό αίματος στο οποίο υπέβαλε τον Στρατό του και τον λαό της Ουκρανίας. Ήδη, ο Μακρόν, ο Μερτς, ακόμη και η Μελόνι κάνουν ανοίγματα προς τη Μόσχα. Η Γαλλία, η Ιταλία, και τώρα ακόμη και η Γερμανία, φαίνεται να αποστασιοποιούνται από την πολεμοχαρή στάση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, της Κάγια Κάλας και των υπολοίπων γραφειοκρατών της Κομισιόν.
Αυτή η πρόθεση των ισχυρότερων χωρών της Ε.Ε. για επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία, καθιστά την κατάσταση στην Ευρώπη ολοένα και πιο περίπλοκη. Αυτή η διαδικασία, αν και δεν ενσωματώνει ακόμη ένα στρατηγικό όραμα, εκφράζει την ανάγκη επανεξέτασης ορισμένων ζητημάτων. Η εξέλιξη αυτή θα δημιουργήσει αναμφίβολα, προβλήματα στην στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης, καθώς οι Ελληνο-ρωσικές σχέσεις είναι στο χειρότερο δυνατό σημείο. Η ελληνική εξωτερική πολιτική στοιχήθηκε στη λεγόμενη «σωστή πλευρά της ιστορίας», αλλά τώρα που αλλάζει η προσέγγιση έναντι της Μόσχας από τους πιο ισχυρούς εταίρους μας στην Ευρώπη, κάποιοι θα αναλογιστούν πόσο επωφελής για τα εθνικά συμφέροντα ήταν η ασυνήθιστη αποφασιστικότητα της Κυβέρνησης να αδειάσει τα ελληνικά νησιά για να στείλει όπλα στον Ζελένσκι. Καθιστώντας για πρώτη φορά τη Ρωσία «νούμερο ένα» εχθρό της Ελλάδας!
Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος
Η χθεσινή επίθεση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατά των Ευρωπαίων ηγετών είχε έναν παράξενο, σχεδόν οικείο τόνο. Ήταν μια ρητορική που θύμιζε έντονα τις κατά καιρούς επιπλήξεις του Ντόναλντ Τραμπ προς τη «γηραιά Ήπειρο»: Κατηγορίες για αδυναμία, για έλλειψη αποφασιστικότητας, για ηγέτες που φοβούνται να μιλήσουν ευθέως και να λάβουν πραγματικές αποφάσεις. Το αποκορύφωμα; Η σχεδόν ειρωνική σύγκριση: Δεν είστε Τραμπ, που βούτηξε τον Νικολάς Μαδούρο και τον οδηγεί σε δίκη, δεν τολμάτε να κάνετε το ίδιο στον Πούτιν. Με άλλα λόγια: Δεν είστε αρκετά σκληροί, αρκετά ωμοί, αρκετά κυνικοί.
Η απουσία αποφασιστικότητας, τα αργά αντανακλαστικά, η απροθυμία για «πραγματικές λύσεις» είναι κριτική που ασκείται και από τους ίδιους τους Ευρωπαίους πολίτες προς τις Κυβερνήσεις τους. Αλλά εδώ δεν έχουμε έναν απογοητευμένο πολίτη. Έχουμε τον ηγέτη μιας χώρας, ο οποίος επιπλήττει δημοσίως, ποιους; Αυτούς που επί τρία χρόνια τον υπερασπίζονται σχεδόν άνευ όρων. Αυτούς που στήριξαν πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά το Κίεβο ακόμη και όταν η κοινή γνώμη στις χώρες τους άρχισε να κουράζεται, να αμφιβάλλει, να αντιδρά. Σε Κυβερνήσεις που συχνά λειτούργησαν κόντρα στο άμεσο οικονομικό τους συμφέρον, και πάντως κόντρα στη γραμμή του Κρεμλίνου και του Τραμπ. Σε εκείνους που κινήθηκαν στη βάση της προάσπισης των δυτικών αξιών και του Διεθνούς Δικαίου, που ορίζει ότι δεν μπορεί κανείς να εισβάλλει σε μία άλλη χώρα με το «έτσι θέλω» και να αλλάζει τα σύνορα. Σε εκείνους που δεν απαίτησαν deals για σπάνιες γαίες ή άλλα ανταλλάγματα για να βοηθήσουν.
Τι ζητά λοιπόν ο κ. Ζελένσκι; Την ευθύτητα του Αμερικανού Προέδρου; Την ωμή γλώσσα της ισχύος; Την πολιτική που δεν χαϊδεύει αυτιά αλλά επιβάλλει τετελεσμένα; Ίσως. Και ίσως αυτό ακριβώς να χρειάζεται πλέον και η Ευρώπη: Λιγότερα προσχήματα, λιγότερη διπλωματική αμηχανία, περισσότερες πράξεις. Αλλά οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες στους οποίους εξαπέλυσε επίθεση ο Ζελένσκι, έχουν να του θυμίσουν κάτι, που φαίνεται βολικά να ξεχνά. Η περίφημη ευθύτητα του Τραμπ μεταφράστηκε, για τον ίδιο τον Ζελένσκι, σε μια πρωτοφανή on camera διαπόμπευσή του κατά την πρώτη του επίσκεψη στον Λευκό Οίκο. Σε μια σκηνή απόλυτου εξευτελισμού που έκανε τον γύρο του κόσμου. Η ίδια ευθύτητα ήταν εκείνη που οδήγησε τον Αμερικανό Πρόεδρο στο να αναθέσει στους Γουίτκοφ και Κούσνερ την κατάρτιση ενός ειρηνευτικού σχεδίου που έδινε σχεδόν τα πάντα στον Πούτιν, γιατί πολύ απλά ο Ζελένσκι «δεν είχε τα χαρτιά». Τελικά, όσο κι αν ακούγεται σκληρό, ουδείς πιο αχάριστος του ευεργηθέντος. Και στην πολιτική, η αχαριστία σπανίως μένει αναπάντητη.
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
