Ο Βασίλης Κοκοτσάκης αναφέρει ότι από την πρώτη στιγμή είχαν επισημανθεί οργανωτικές αδυναμίες και είχαν κατατεθεί προτάσεις για τη θεσμική συγκρότηση του φορέα, χωρίς όμως να υπάρξει, όπως υποστηρίζει, ουσιαστική ανταπόκριση. Στρέφει μάλιστα ευθέως τα βέλη του προς τη Μαρία Καρυστιανού, σημειώνοντας ότι ως επικεφαλής του εγχειρήματος φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκε και λειτούργησε το Κόμμα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες, ενώ αντίστοιχη πορεία φαίνεται να ακολουθείται και για το καταστατικό. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι αγνοήθηκαν ολοκληρωμένες οργανωτικές προτάσεις προς όφελος ενός μοντέλου αποφάσεων που λαμβάνονται από περιορισμένο αριθμό προσώπων.
Στην επιστολή του ο κ. Κοκοτσάκης υποστηρίζει ότι οι ομάδες πολιτών που συγκροτήθηκαν σε όλη τη χώρα παρέμειναν χωρίς σαφές πλαίσιο λειτουργίας, αρμοδιότητες ή θεσμικές εγγυήσεις συμμετοχής. Όπως αναφέρει, αντί να αναπτυχθεί ένας ανοιχτός διάλογος για τη λειτουργία του φορέα, κυριάρχησαν «λογικές μηχανισμών, εσωτερικών ισορροπιών, προσωπικών επιρροών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών», καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το εγχείρημα άρχισε να αναπαράγει ακριβώς τις πολιτικές παθογένειες που είχε δεσμευθεί να υπερβεί.
Παρά την αποχώρησή του από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», ο Βασίλης Κοκοτσάκης ξεκαθαρίζει ότι θα συνεχίσει να βρίσκεται στο πλευρό των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών και να συμμετέχει στο επιστημονικό έργο της τεχνικής ομάδας που διερευνά την υπόθεση. «Αποχωρώ μόνο από μια πολιτική κίνηση που δεν με εκφράζει», αναφέρει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι παραμένει προσηλωμένος στον αγώνα για την αλήθεια και τη Δικαιοσύνη.
Αναλυτικά η επιστολή του
«Στις 21 Μαΐου 2026, κατά την παρουσίαση της Ιδρυτικής Διακήρυξης του υπό ίδρυση τότε Κινήματος, δήλωσα δημόσια: ''Εύχομαι αυτή η νέα αρχή να μείνει πάντα πιστή σε αυτό που τη γέννησε: Την απαίτηση των πολιτών για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Ευθύνη''. Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να επιστρέψω σε εκείνα τα λόγια, όχι για να τα αναθεωρήσω, αλλά γιατί δυστυχώς θεωρώ ότι επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι που έκρυβαν μέσα τους.
»Στην υπόθεση των Τεμπών στήριξα, μεταξύ άλλων, ως τεχνικός Σύμβουλος & την τότε Πρόεδρο του Συλλόγου θυμάτων, στον αγώνα όλων των συγγενών για την αλήθεια στην υπόθεση αυτή. Την στηρίξαμε ως τεχνική ομάδα, επιστημονικά, ηθικά , όχι γιατί αναζητούσαμε ρόλο, θέση ή επιρροή, αλλά γιατί πιστεύαμε ότι εκφράζει ένα αυθεντικό κοινωνικό αίτημα για Δικαιοσύνη και αλήθεια, όπως αυτό εκφράστηκε από τα εκατομμύρια των Πολιτών που διαδήλωναν στους δρόμους.
»Και όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία πολιτικού φορέα, πιστεύοντας και εγώ ότι επιχειρούσαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το μήνυμα που έστειλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους της Ελλάδας, δήλωσα παρόν χωρίς καμία φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη. Όχι για να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμη κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί ένα αυθεντικό-πραγματικό Κίνημα Πολιτών, όπως ήταν η απαίτηση του κόσμου, ενάντια στην σήψη και την διαφθορά του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος
»Ένα κίνημα που θα αποτελούσε συνέχεια εκείνου του μεγάλου λαϊκού ξεσηκωμού που γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και κορυφώθηκε τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2025. Ένα κίνημα όμως που δεν θα ανήκε σε πρόσωπα, δεν θα διοικούνταν από αυλές και αυλικούς, δεν θα λειτουργούσε με όρους μηχανισμών, αποκλείοντας τις φράξιες και τους κολλητούς… Δεν θα αναπαρήγαγε τις παθογένειες που για δεκαετίες οδήγησαν τους πολίτες στην αποστροφή απέναντι στην πολιτική. Δυστυχώς, όσο περνούσε ο χρόνος, διαπίστωνα ολοένα και περισσότερο ότι η πορεία που ακολουθείται απέχει ουσιωδώς από εκείνη που εξαγγέλθηκε.
»Από την πρώτη στιγμή επισημάνθηκαν σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις. Υποβλήθηκαν προτάσεις, κατατέθηκαν σχέδια, διατυπώθηκαν προβληματισμοί. Ζητήθηκαν συναντήσεις και διευκρινίσεις. Όχι από διάθεση αντιπαράθεσης. Αλλά από αίσθημα ευθύνης. Γιατί κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο. Και όμως, παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση.
»Δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική συζήτηση για κανένα οργανωτικό , θεσμικό, πολιτικό ή άλλο θέμα. Ποτέ δεν έγινε προσπάθεια να αφουγκραστεί η ιδιότυπη ηγεσία, τις επιθυμίες του κινήματος των πολιτών, αλλά ξεφύτρωναν θέσεις και απόψεις που εξέφραζαν μόνο τους ομιλούντες και ουδέποτε την όποια λαϊκή βάση ή κάποιο συλλογικό όργανο. Δεν υπήρξε συλλογική ποτέ επεξεργασία για κανένα θέμα , όπως δεν υπήρξε και καμία διάθεση θεσμικής συγκρότησης. Αντίθετα, διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας.
»Η Μαρία Καρυστιανού, ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε. Δεν αποδίδω τις παραπάνω διαπιστώσεις σε συνεργάτες, συμβούλους ή πρόσωπα του περιβάλλοντός της. Οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία, τη δομή και τη λειτουργία του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της. Για τον λόγο αυτό, η κριτική μου αφορά πρωτίστως την πολιτική κατεύθυνση που επιλέχθηκε και την ευθύνη της ηγεσίας για αυτήν.
»Η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες. Το Καταστατικό προαναγγέλλεται ότι θα συνταχθεί με τον ίδιο τρόπο. Το ολοκληρωμένο εθνικό οργανωτικό σχέδιο που κατατέθηκε από το αρμόδιο οργανωτικό τμήμα, αγνοήθηκε για χάρη ενός συγκεντρωτικού μοντέλου ''αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα''. Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με ''αυλές''.
ΑΜΠΕ
«The New Daily Mail»
Newsroom
