Όπως είπε ο Αντώνης Σαμαράς από το βήμα της Βουλής αποτελεί ένα δεύτερο casus belli. Από την στιγμή που θα γίνει εσωτερικό δίκαιο θα δούμε να επαναλαμβάνονται επεισόδια όπως της Κάσου. Θα θέλουμε να κάνουμε κινήσεις ακόμη και για την ενεργειακή σύνδεση των νησιών και θα μας απαντούν ότι θα πρέπει να πάρουμε την άδεια της Άγκυρας. Πρόκειται για μία λειτουργική αποκοπή του Αιγαίου από την Ηπειρωτική Ελλάδα. Δεν θα το κάνει τον επόμενο μήνα αλλά θα το κάνει σε βάθος χρόνου, όπως έχει δείξει ότι κινείται.
Όπως το είχε περιγράψει παλαιότερα και εγκαίρως ο Κώστας Καραμανλής η Ελλάδα ''ανεπαισθήτως'' διολισθαίνει σε ''φινλανδοποίηση'', σε δορυφόρο της Τουρκίας. Διαμορφώνεται μία κατάσταση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο όπου τίποτε δεν θα γίνεται δίχως την έγκριση της. Και αυτός είναι και ο απώτερος στόχος της. Τον έχει περιγράψει ήδη από το 1990 ο Παναγιώτης Κονδύλης στο επίμετρο της ''Θεωρίας του Πολέμου'' και η στρατηγική της Τουρκίας δεν έχει αλλάξει. Ακόμη και ο πιο μετριοπαθής Ευάγγελος Βενιζέλος έχει πει πρόσφατα ότι το διεθνές δίκαιο δεν αποτελεί πλέον ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική και η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν είναι επαρκής θώρακας. Πόσο μάλλον που το διεθνές δίκαιο το απαξιώνει συστηματικά η Κυβέρνηση για να γίνει αρεστή στον Τραμπ και να μην δυσαρεστήσει τον Νετανιάχου.
Ορθώς η Ελλάδα εξοπλίζεται. Όμως, οι εξοπλισμοί θα πρέπει να είναι ενταγμένοι σε ένα στρατηγικό δόγμα αποτροπής και να ενσωματώνουν τα πορίσματα από τους δύο μεγάλους πολέμους που εκτυλίσσονται, στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή. Και όχι να γίνονται για να υπάρχουν προμήθειες για τους μεσάζοντες και να προβάλλονται επικοινωνιακά σαν τεκμήριο πατριωτισμού για εσωτερική χρήση. Ενώ η Ελλάδα δαπανά τεράστια ποσά για Φρεγάτες, F-35 και τεθωρακισμένα, η Τουρκία αναπτύσσει την Βιομηχανία παραγωγής drones και πυραύλων και αλλάζει τις ένοπλες δυνάμεις της αυξάνοντας τις ειδικές δυνάμεις του Στρατού. Σε αυτούς τους τομείς η Τουρκία έχει κάνει άλματα, ενώ η Ελλάδα έχει μείνει πίσω.
Φυσικά απαραίτητες είναι οι συμμαχίες με την Γαλλία και το Ισραήλ αλλά ας μην υπάρχει αμφιβολία ότι την κρίσιμη στιγμή η Ελλάδα θα είναι μόνη. Η στάση των Βρυξελλών έναντι των σχεδιασμών της Άγκυρας θα πρέπει επίσης να προβληματίζει. Στην καλύτερη περίπτωση θα μας πουν «βρείτε τα». Όσο για το τριψήφιο τηλέφωνο στο Μαξίμου, εάν είναι εκεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα το σηκώσει για να αποδεχτεί μία διευθέτηση όπως των Ιμίων. Πώς μπορεί να είναι «φίλη» και να έχουμε σύμφωνο μαζί της, μία χώρα που κινείται με αυτή την στρατηγική και τι «διάλογο» μπορεί να κάνει κανείς μαζί της; Απέναντι σε μία τέτοια επιθετική στρατηγική, η «φιλία» συνιστά ξέπλυμα και ο διάλογος κατευνασμό.
Πρόσφατα έγινε της μόδας ο Θουκυδίδης με την αναφορά του Προέδρου Σι στην «Παγίδα του Θουκυδίδη». Ίσως όμως πρέπει να εγκύψουμε και στον Σουν Τζου και την «Τέχνη του Πολέμου» στην οποία ο Κινέζος θεωρητικός περιγράφει ότι η νίκη ξεκινά από το να γνωρίζεις τον εαυτό σου και να γνωρίζεις τον αντίπαλο. Σε βάθος. Και ότι η ύψιστη τέχνη του πολέμου είναι να καταβάλεις τον εχθρό δίχως να ρίξεις μία σφαίρα. Να τον κάνεις πχ να παραιτηθεί από τα κυριαρχικά του δικαιώματα, ανεπαισθήτως και σιωπηρώς δίχως να ξοδέψεις το στρατιωτικό σου δυναμικό. Και μόνο με την απειλή και τη νομοθέτηση.
naftemporiki.gr
Newsroom
