Το Κογκρέσο ήθελε να αυξήσει την πίεση στη Ρωσία, αλλά ο Τραμπ φαίνεται να επιδιώκει μάλλον, αντίθετους στόχους. Κυρίως, ελπίζει, ενόψει των εκλογών για το Κογκρέσο σε δύο εβδομάδες, να μειώσει τις σημερινές τιμές της βενζίνης και του ντίζελ που έχουν εκτοξευθεί στα ύψη στα αμερικανικά πρατήρια τους τελευταίους μήνες ως αποτέλεσμα του πολέμου με το Ιράν. Οι εκλογικές προοπτικές φαίνονται άλλωστε, δυσοίωνες πάντως για τους Ρεπουμπλικάνους και το ενδεχόμενο της ήττας και στα δύο Σώματα του Κογκρέσου φαίνεται ολοένα και πιο πιθανή.
Με αυτά και μ’ αυτά πάντως, το ρήγμα μεταξύ ΗΠΑ και Ουκρανίας, αλλά και της Ευρώπης, φαίνεται να διευρύνεται. Η Ευρώπη αρνείται να ακολουθήσει το παράδειγμα του Τραμπ, έχοντας κάνει ουσιαστικά «δικό» της, τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής φον ντερ Λάιεν απάντησε δηλώνοντας ότι η Ευρώπη δεν έχει καμία πρόθεση να άρει τις κυρώσεις στη Ρωσία, μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Αλλά δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει πώς θα τελειώσει ο πόλεμος. Ο Γερμανός Καγκελάριος Μερτς, ο οποίος διεξάγει εκστρατεία για τη μείωση του προϋπολογισμού της Ε.Ε. αυτές τις μέρες, δήλωσε ότι οι οικονομικές ανάγκες του Κιέβου θα συζητηθούν ξανά τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο.
Το ερώτημα που η Ε.Ε. αποφεύγει όμως εδώ και χρόνια, όσο το δυνατόν περισσότερο είναι απλό: Μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να στηρίξει την Ουκρανία μόνη της, στρατιωτικά, οικονομικά, πολιτικά; Χωρίς τη βοήθεια των ΗΠΑ; Ο Πρόεδρος Τραμπ ζήτησε από το Κίεβο να αναστείλει τους βομβαρδισμούς των ρωσικών διυλιστηρίων και στη συνέχεια αποφάσισε να περιορίσει την πρόσβαση της Ουκρανίας στο δορυφορικό σύστημα Starlink που υποστηρίζει τις στρατιωτικές επικοινωνίες και τον συντονισμό των μη επανδρωμένων Αεροσκαφών. Και τώρα αναστέλλει και τις αμερικανικές κυρώσεις στη Μόσχα.
Επανεξοπλισμός αλλά χωρίς Βιομηχανίες
Η Ευρώπη θεωρεί ότι η βοήθεια προς το Κίεβο είναι επίσης συνάρτηση του επανεξοπλισμού της Ε.Ε. Αλλά, με την κρίση του Ορμούζ, το κόστος για τις ευρωπαϊκές παραγωγικές δυνάμεις έχει γίνει σημαντικό Ο επανεξοπλισμός της Ε.Ε., χωρίς Βιομηχανίες ικανές να στηρίξουν την αγορά θα ήταν σαν να αγοράζετε ένα νέο αυτοκίνητο χωρίς τον κινητήρα για να το θέσετε σε λειτουργία. Η εύρεση μιας σύνθεσης είναι περίπλοκη. Η Ε.Ε. έπεσε άλλωστε στην παγίδα της προηγούμενης Κυβέρνησης των ΗΠΑ, υπό τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, που πίστευε ότι η Ρωσία θα ηττηθεί στον πόλεμο με την Ουκρανία, αν η Δύση βοηθήσει το Κίεβο. Τέσσερα χρόνια μετά τη ρωσική εισβολή όμως, η Μόσχα συνεχίζει απτόητη τις επιθέσεις, όσο κι αν πλήττεται από τις επιδρομές των ουκρανικών drones στις ενεργειακές εγκαταστάσεις της.
Η Ευρώπη αγκάλιασε τον πόλεμο του Μπάιντεν και του βαθέως κράτους στις ΗΠΑ, ίσως χωρίς να συνειδητοποιεί ότι για την Αμερική, ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν μια μοναδική ευκαιρία να επιτύχει την επαναβιομηχάνισή της σε βάρος της Ευρώπης, καθώς οι ευρωπαϊκές Εταιρείες συνθλίβονται από το ενεργειακό κόστος που τις θέτει εκτός ανταγωνισμού. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε μια εποχή εμπορικών πολέμων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησυχούν επί του παρόντος για τον αντίκτυπο της ενεργειακής κρίσης στους καταναλωτές τους και στο βιομηχανικό τους σύστημα και, ως εκ τούτου, εργάζονται για τον μετριασμό του. Η αμερικανική προσέγγιση δεν είναι επομένως «ιδεολογική». Οι Ηνωμένες Πολιτείες εργάζονται τώρα με σαφήνεια για να ανακτήσουν μέρος της βιομηχανικής ικανότητας που χάθηκε τις τελευταίες δεκαετίες και να καταστήσουν το βιομηχανικό τους σύστημα ανταγωνιστικό.
«Ιδεολογικές» μάχες
Η Ευρώπη, ωστόσο, εξακολουθεί να εμπλέκεται σε δήθεν ιδεολογικές μάχες, είτε «πράσινες» είτε «γεωπολιτικές», με βαρύ τίμημα όμως για τα νοικοκυριά και τις Επιχειρήσεις. Αντίθετα, η Ουάσιγκτον δεν έχει ποτέ χάσει από τα μάτια της τον στόχο της ενίσχυσης στην ανταγωνιστικότητα. Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της σύγκρουσης, η στρατηγική είναι σαφής σε πολλούς, αλλά όχι στις Βρυξέλλες. Η Ευρώπη, η οποία θεωρεί ότι έχει υποστεί αυτόν τον πόλεμο, τον χρησιμοποιεί επίσης για να επανεξοπλιστεί. Αλλά, με την κρίση του Ορμούζ, το κόστος για τις ευρωπαϊκές παραγωγικές δυνάμεις έχει γίνει σημαντικό.
Όσο για τη Ρωσία; Μπορεί, παρά τα οικονομικά προβλήματα, να προχωρά αργά στο Ουκρανικό μέτωπο. Ωστόσο, ο Πούτιν δείχνει πώς θέλει μεγαλύτερες εγγυήσεις ασφάλειας και μια ευκαιρία να πάρει ανάσα, επειδή και η Μόσχα έχει πληρώσει ένα τίμημα. Επιδιώκει ασφάλεια σε αυτό που αντιλαμβάνεται ως Ρωσική σφαίρα επιρροής. Μόνο που η Ευρώπη αρνείται να διαπραγματευτεί, συνεχίζοντας έναν αδιέξοδο δρόμο προς την καταστροφή των νοικοκυριών και των Επιχειρήσεων. Της ουσίας, αυτού που λέγεται Ευρώπη, δηλαδή …
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
.jpg)
