Το 71% των Ελλήνων εκτιμά ότι η οικονομική κατάσταση του νοικοκυριού του χειροτέρεψε το τελευταίο δωδεκάμηνο, και το 69% εκφράζει φόβους ότι θα επιδεινωθεί περαιτέρω την επόμενη χρονιά. Το ποσοστό αυτό δεν βλέπει καμία βελτίωση της κατάστασης του όσο και αν δουλέψει. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι περισσότερο από το 50% δηλώνει ότι περνούσε καλύτερα το 2019 όταν η χώρα ήταν ακόμη στα μνημόνια. Δεν είναι στοιχεία που μπορούν να κάνουν την Κυβέρνηση επταετίας να υπερηφανεύεται. Η σταθερή μεγέθυνση με ρυθμούς πάνω από 2% ετησίως από το 2019 και μετά, και ενώ η χώρα είχε εισέλθει σε ανάπτυξη από το 2017, παραδόξως δεν επέφερε βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης της πλειονότητας του πληθυσμού, αλλά μείωσε το βιοτικό επίπεδο πιο κάτω και από την μνημονιακή περίοδο.
Εξαχρείωση
Η Κυβέρνηση δεν νιώθει την ανάγκη να απολογηθεί ή έστω να δώσει μία εξήγηση για την αποτυχία της. Και ακόμη περισσότερο δεν εξετάζει καν την αλλαγή του μοντέλου που βασίστηκε στην εκτεταμένη έμμεση φορολογία που ευνοείται από την ακρίβεια, γι’ αυτό άλλωστε και δεν την αντιμετωπίζει, ώστε να αντλεί υπερπλεονάσματα για να αναδιανέμει με την μορφή επιδομάτων σε στοχευμένες εκλογικές πελατείες. Τα διάφορα pass αποτελούν συλλογικά ρουσφέτια. Τούτων δοθέντων λίγη σημασία έχει το φετινό πακέτο του Πρωθυπουργού στην ΔΕΘ και εάν θα ξετυλιχθεί σε βάθος τριετίας, ως δέλεαρ για την απόσπαση της ψήφου. Εν ολίγοις το φτηνό «ψηφίστε μας για να έχετε λαμβάνειν και του χρόνου».
Ένα σύστημα εξουσίας δεν αποχωρεί από την σκηνή εάν δεν αποκαλυφθεί ο βαθύτερος χαρακτήρας του και δεν εξαντληθεί η δυναμική που είχε στο ξεκίνημά του. Στην πρόσφατη μεταπολιτευτική ιστορία οι Κυβερνήσεις συνήθως κλείνουν έναν κύκλο δύο τετραετιών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έκρυψε ότι αποσκοπούσε στον νεοφιλελεύθερο μετασχηματισμό της οικονομίας και την κοινωνίας, η οποία ηττημένη από την μνημονιακή περίοδο αποδέχθηκε εκούσα άκουσα το αντίστοιχο αφήγημα. Μόνο που οι προσδοκίες που καλλιέργησε για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, για εκσυγχρονισμό των θεσμών που να μην περιορίζεται στην νέα ψηφιακή γραφειοκρατία, σε αναβάθμιση της διεθνούς θέσης της χώρας διαψεύστηκαν.
Η επταετία Μητσοτάκη σημαδεύτηκε από μία τεράστια αιμορραγία δημόσιου πλούτου σε χέρια ιδιωτών και τον ευτελισμό των δημοκρατικών θεσμών. Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη απέτυχε με τους στόχους και με τους όρους που η ίδια είχε βάλλει. Είναι γι’ αυτό που παρά τον θηριώδη επικοινωνιακό μηχανισμό, τον πακτωλό που έχει μοιράσει στα ΜΜΕ, και την πολυδιασπασμένη Αντιπολίτευση είναι καθηλωμένη στο 22%-24% ενός συρρικνωμένου λόγω της αποχής εκλογικού Σώματος. Ακόμη και δίχως την ελπίδα που συμπυκνώνει μία πολιτική δύναμη που έρχεται (πχ το 1981, το 2004, το 2009) ο υποσυνείδητος αυτοματισμός της κοινωνίας αντιδρά στην περαιτέρω υποβάθμιση.
Από την κρίση της Κυβέρνησης σε συστημική κρίση;
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο υπάρχει πάντα ο κίνδυνος η κρίση της διακυβέρνησης Μητσοτάκη να μετατραπεί σε συστημική κρίση. Ωστόσο ο ''καπιταλιστικός ρεαλισμός'' σύμφωνα με τον ορισμό του Σλάβοϊ Ζίζεκ («είναι πιο εύκολο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού») δεν εξαντλείται στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Μία διέξοδος από το ελληνικό τέλμα μπορεί να προκύψει είτε από μια σοσιαλδημοκρατική πρόταση, όπως αυτή που κατέθεσε ο Αλέξης Τσίπρας στην Θεσσαλονίκη και προκάλεσε έναν ορυμαγδό εναντίον του. Είτε από τα δεξιά του πολιτικού συστήματος από τον Αντώνη Σαμαρά με την επιστροφή σε ένα μοντέλο που αντιλαμβάνεται τον ρόλο του Κράτους ως τον κύριο φορέα της εθνικής αναπαραγωγής. Μία Κοινωνία δεν σταματά να εξελίσσεται επειδή αυτό επιθυμεί η συγκυριακά κυρίαρχη ομάδα. Εάν η μετάβαση στην επόμενη κατάσταση δεν είναι ομαλή, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο που περιγράφει ο Μάρκ Φίσερ, ακόμη και ένα μικρό γεγονός να ανοίξει μία τρύπα και από μία κατάσταση στην οποία τίποτε δεν μπορεί να συμβεί ξαφνικά τα πάντα είναι και πάλι πιθανά.
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
