Προσδοκίες και επιδόματα

Με τον δημόσιο διάλογο να αυξάνει σε ένταση λόγω ΔΕΘ, υπάρχουν στοιχεία που πείθουν ότι το πολιτικό προσωπικό παραμένει αγκυλωμένο σε προηγούμενες δεκαετίες και αδυνατεί να αντιληφθεί αυτά που έχει σήμερα ανάγκη η χώρα. Από το «θα φορολογήσουμε τους πλούσιους…», που λένε τα αριστερά Κόμματα και επαναλαμβάνουν άλλα του μεσαίου χώρου και ακόμα δεξιότερα όταν λαϊκίζουν, μέχρι την αύξηση του ΑΕΠ, την οποία προβάλλει η Κυβέρνηση ως φάρμακο «διά πάσαν νόσο», η κατάληξη όλων είναι τα επιδόματα και οι συμφωνίες κυρίων για να πέσουν οι τιμές… ελλείψει οικονομίας που λειτουργεί.

Το να λέμε διαρκώς ότι το ΑΕΠ αυξήθηκε τόσο από μόνο του δεν λέει και πολλά για την πραγματική ευημερία. Το ΑΕΠ μετρά την παραγωγή, δηλαδή, πόσα χρήματα κυκλοφόρησαν και πόσα προϊόντα ή υπηρεσίες δημιουργήθηκαν μέσα σε έναν χρόνο, ενώ η ευημερία σχετίζεται με την παραγωγική ικανότητα της χώρας, που είναι οι υποδομές, οι γνώσεις, η τεχνολογία και όλα εκείνα που τη βοηθούν να παράγει και στο μέλλον. Αν το ΑΕΠ είναι η βενζίνη που καταναλώσαμε χθες, ο πλούτος είναι το πόσο σύγχρονο είναι το αυτοκίνητό μας…

Και επειδή το έργο το έχουμε δει πολλές φορές, ξέρουμε τι μεσολαβεί μέχρι να φθάσουμε στα επιδόματα και στις ενισχύσεις, η φορολόγηση της μεσαίας τάξης και ακόμα παρακάτω… Τα επιδόματα δεν πληρώνονται από τους ολιγάρχες μόνο, αλλά απ’ όλους όσοι εργάζονται και δεν μπορούν να κρύψουν εισοδήματα. Άρα κοροϊδευόμαστε, καθώς ξέρουμε τι έπεται συνήθως των υπερβολικών προσδοκιών, που δεν στηρίζονται στην πραγματικότητα, αλλά στις ωραίες εκθέσεις και στα μεγάλα λόγια.

Δυστυχώς το κρατικοδίαιτο μοντέλο που μας χρεοκόπησε και μας κρατά κολλημένους ανακυκλώνεται και από τη νέα γενιά πολιτικών. Το μεγάλο Κράτος, και με συντηρητική Κυβέρνηση, που βρίσκεται παντού θα έπρεπε να αρχίσει να περικόπτεται με μειώσεις Υπουργείων, γραφειοκρατίας, μετακλητών, για να αναπνεύσει η χώρα, ώστε να αρχίσει να δημιουργείται νέο εισόδημα. Θα μπορούσε να διατηρήσει την εποπτεία στις βασικές υπηρεσίες (υγεία, παιδεία, ασφάλεια) και να αφήσει τα άλλα στην ελεύθερη αγορά, την μόνη που παράγει αληθινό πλούτο, εν αντιθέσει με το κράτος που καταναλώνει στο όνομα υπηρεσιών που δεν προσφέρει. 

Πόσο ακόμα έχουμε περιθώριο ως χώρα να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά; Τι νόημα έχει να επιχειρούμε με διαχείριση να παραμείνουμε στο χείλος του γκρεμού, με μια οιονεί χρεοκοπία να επικρέμαται ανά πάσα στιγμή πάνω από τα κεφάλια μας; Μπορεί αυτό να εξυπηρετεί κάποιες προσωπικές ατζέντες ή συνασπισμένα συμφέροντα, αλλά δεν είναι λύση για τη χώρα, που έχει τεράστιο χρέος, χαμηλή ανταγωνιστικότητα και βαριά βιομηχανία τον τουρισμό…

naftemporiki.gr

«The New Daily Mail» 

Newsroom