Συντάξεις και χρέη που καταδυναστεύουν

Στη Βουλή ξεκίνησε η συζήτηση του σχεδίου νόμου για την επαγγελματική ασφάλιση και όπως είναι φυσικό ακούστηκαν τα περί 13ης και 14ης σύνταξης και πολλά άλλα ευχάριστα. Τον «χορό» άνοιξε η Κυβέρνηση, με τις προαγγελίες για τη ΔΕΘ με 4+1 μέτρα για τους συνταξιούχους, και ακολούθησε η Αντιπολίτευση που προτείνει τα πάντα. Πιο συγκρατημένη η Κυβέρνηση, δεν υπόσχεται 13η σύνταξη, αλλά αφήνει να διαρρεύσει ότι με το επίδομα που θα δώσει θα είναι σαν να δίνει κάτι κοντά στη 13η σύνταξη… που μαζί με την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς θα δημιουργήσει μια ευφορία που θα φέρει και ψήφους. Στην πληθυσμιακή ομάδα των συνταξιούχων η Κυβέρνηση είναι σε πλεονεκτική θέση, καθώς δίνει παροχές, κάποιες εκ των οποίων θα φανούν πριν από τις εκλογές, ενώ οι αντιπολιτευόμενοι υπόσχονται…

Η δαπάνη για τις συντάξεις στην Ελλάδα το 2026 είναι 35,4 δισ. (2,94 δισ. τον μήνα). Το μέγεθος είναι τρομακτικό και κάνει ζοφερό το μέλλον αν συνυπολογιστούν το δημογραφικό και οι αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας, με κοινό παρονομαστή το ευκαιριακό των σχεδιασμών των Ελλήνων πολιτικών. Ο εργαζόμενος των 35 ετών δεν γνωρίζει ούτε πότε θα συνταξιοδοτηθεί ούτε τι θα πάρει. Τα όρια ηλικίας θα αλλάξουν το 2027, με πιθανή εφαρμογή των νέων από το 2029-2030. Όταν πλησιάζει στη σύνταξη μετά το 2050, θα ζητήσει να υλοποιηθούν οι υποσχέσεις από ένα ασφαλιστικό που, με αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους στο 1,6 προς 1, αντί τουλάχιστον 3 προς 1, παραπαίει, καθώς συρρικνώνεται ο ενεργός πληθυσμός.

Για να λυθεί η εξίσωση οι τρόποι είναι οι εξής: Αύξηση εισφορών, μείωση παροχών, ενίσχυση της παραγωγικότητας και ο συνδυασμός τους, με μεγάλο κόστος για τον ίδιο ό,τι κι αν επιλεγεί. Από την άλλη ο ίδιος ως φορολογούμενος πληρώνει σήμερα για να σχηματίζονται μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα (3,5 - 4%) προκειμένου να αποπληρωθούν τα δάνεια της χρεοκοπίας. Δίνει συστηματικά, όπως οι περισσότεροι κλάδοι, πιο πολλά από όσα παίρνει για αποπληρωμή παρελθόντων υποχρεώσεων, με το παρόν να μένει χωρίς χρηματοδότηση. Οι υποχρεώσεις της χώρας προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) ανέρχονται σε 141,8 δισεκατομμύρια ευρώ, λήγουν το 2070 και η εξυπηρέτηση ξεκινά το 2034.

Μόνο αναπτυξιακό δεν είναι το σκηνικό. Προσφέρει διαχείριση, με την εργασία να είναι «εύκολη» μόνο στις μεγάλες πόλεις, τις κατοικίες να έχουν γίνει κύριο επενδυτικό προϊόν φουντώνοντας το στεγαστικό, τη γεωργία να υποχωρεί, τις εισαγωγές να αυξάνονται, τις υποδομές να πιέζονται, όπως το νερό στα νησιά από τον τουρισμό, την ενέργεια να είναι ακριβή, με τους έμμεσους φόρους να είναι στον Θεό, αποδίδοντας το 40% των συνολικών εσόδων, και να τρώνε αθόρυβα κάθε αύξηση εισοδήματος κ.λπ. Τα προεκλογικά προγράμματα όλων των Κομμάτων θα έπρεπε να έχουν κύριο θέμα το πώς θα δημιουργηθεί παραγωγή στη χώρα, ως η μόνη βιώσιμη λύση για καλύτερους μισθούς και συντάξεις.

naftemporiki.gr

«The New Daily Mail» 

Newsroom