Ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν έχει λάβει ακόμη τελική απόφαση, αλλά φαίνεται πρόθυμος να κλιμακώσει τον πόλεμο τις επόμενες ημέρες, λένε Αμερικανοί και Ισραηλινοί αξιωματούχοι. Αντί να περνάει, ο χρόνος στη Μέση Ανατολή φαίνεται να κινείται προς τα πίσω. Επιστρέφουμε επικίνδυνα κοντά στις 28 Φεβρουαρίου, όταν ξεκίνησε η άστοχη, αιματηρή ισραηλινο-αμερικανική περιπέτεια εναντίον του Ιράν. Η σύγκρουση κλιμακώνεται, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να αλλάζουν τον στόχο τους: Όχι πλέον παράκτιους στόχους στο Ορμούζ, αλλά πολιτικές υποδομές εντός της ιρανικής επικράτειας. Η ιδέα είναι να αναγκαστεί το Ιράν να παραδοθεί, ειδικά στο Ορμούζ.
Η διπλωματία του τρελού
Το έχουν πει πολλοί αναλυτές: Στην πραγματικότητα ο Τραμπ απλώς υιοθετεί το δόγμα του μακρινού Ρεπουμπλικάνου προκατόχου του, Ρίτσαρντ Νίξον, με το παρατσούκλι «διπλωματία του τρελού»: Αυτή συνίστατο στον κατακλυσμό του Βόρειου Βιετνάμ με βόμβες το 1972 για να αναγκάσει τους Βιετκόνγκ να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Πράγμα που έγινε. Αλλά προς το παρόν, η διπλωματία του τρελού δεν αποδίδει στον Κόλπο. Η μόνη συνέπεια αυτής της στρατηγικής, εκτός από τα βάσανα που προκλήθηκαν στον ιρανικό λαό, τον οποίο ΗΠΑ και Ισραήλ ισχυρίζονται ότι θέλουν να «απελευθερώσουν», είναι ότι η Τεχεράνη κήρυξε άκυρο το Μνημόνιο των 14 σημείων της 17ης Ιουνίου και επέκτεινε τις επιθέσεις εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών στόχων. Και απειλεί να βάλει φωτιά στον Κόλπο, και ακόμα μεγαλύτερη στις τιμές του πετρελαίου,εάν οι ΗΠΑ επεκτείνουν περαιτέρω τις επιθέσεις και τους στόχους τους.
Οι ΗΠΑ έχουν χάσει τον πόλεμο
Τι παιχνίδι παίζουν η Αμερική και το Ιράν, καταργώντας αδιάκοπα μια σχολαστικά συναφθείσα συμφωνία-πλαίσιο, παραβιάζοντας την εκεχειρία και διατηρώντας ουσιαστικά κλειστό το Στενό του Ορμούζ; Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ουσιαστικά μια βίαιη επαναδιαπραγμάτευση του ιστορικού εγγράφου της 17ης Ιουνίου. Η πραγματικότητα, είναι όμως ότι ο Πρόεδρος Τραμπ, έχοντας χάσει τον πόλεμο και, αδυνατώντας να το αποδεχτεί, επαναπροσδιορίζει συνεχώς τους στόχους μιας στρατιωτικής επιχείρησης που δεν σταματά ποτέ. Ο Ντόναλντ Τραμπ γνωρίζει βέβαια ότι πλέον δεν μπορεί να αποσταθεροποιήσει ή να ανατρέψει το καθεστώς της Τεχεράνης. Αλλά θέλει πάση θυσία να επιτύχει μια τελική, αμετάκλητη συμφωνία το συντομότερο δυνατό, την οποία θα μπορούσε στη συνέχεια να επιδείξει για να δικαιολογήσει μια θριαμβευτική επιστροφή των στρατευμάτων του στις ΗΠΑ.
Από την πλευρά του, το Ιράν επιδιώκει να αντισταθμίσει το μειονέκτημά του στην ισορροπία δυνάμεων μέσω ασύμμετρων επιθέσεων στις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου που συμμαχούν με την Ουάσιγκτον, καθώς και την Ιορδανία. Το καθεστώς των Μουλάδων προτιμά σαφώς μια παρατεταμένη αντιπαράθεση, από μια γρήγορη και εύκολη προσέγγιση που κυριαρχεί στην αμερικανική Κυβέρνηση. Επιπλέον, παίζοντας με το εθνικό συναίσθημα, οι σκληροπυρηνικοί Φρουροί της Επανάστασης μπορούν ακόμα να ελπίζουν ότι θα ανακτήσουν κάποια εγχώρια αξιοπιστία.
Αυτή η επιλογή των Μουλάδων σίγουρα δεν φαίνεται να καθοδηγείται από μαζοχισμό, καθώς θα μπορούσε πράγματι να αποδειχθεί παραγωγική, ενώ παράλληλα θα παρέμενε εξαιρετικά επικίνδυνη. Οι δύο πρωταγωνιστές του πολέμου κατηγορούν ο ένας τον άλλον ότι αθετούν τον λόγο τους. Το γεγονός είναι ότι και οι δύο έχουν απόλυτο δίκιο. Είναι εξίσου ένοχοι κακής πίστης, ακόμη και αν ο καθένας εξαπατά με τον δικό του τρόπο, σύμφωνα με τους δικούς του στόχους και με τα μέσα που διαθέτει.
Αντίθετος ο Βανς
Υπάρχουν πάντως πλέον αρκετά σημάδια αντίθεσης στον «ατελείωτο πόλεμο». Βασικός εκφραστής ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος Τζέι Ντ. Βανς, ο οποίος κατηγόρησε ευθέως, κύκλους της Κυβέρνησης του Ισραήλ ότι πιέζουν για να μην σταματήσει ο πόλεμος. Σε συνέντευξή του στον συντηρητικό podcaster Τζο Ρόγκαν ο Βανς κατηγόρησε ευθέως στελέχη της ισραηλινής κυβέρνησης, «που χειραγωγούν και προσπαθούν να αλλάξουν την αμερικανική κοινή γνώμη για να συνεχίσουν τον πόλεμο επ’ αόριστον… Όχι για να επιτύχουν κάποιον συγκεκριμένο στόχο, αλλά απλώς επ’ αόριστον».
Το πικρό χάπι
Όλο και περισσότεροι ιθύνοντες στις ΗΠΑ κατανοούν ότι ο πόλεμος ουσιαστικά χάθηκε για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και η ήττα σε έναν πόλεμο είναι ένα πικρό χάπι που πρέπει να καταπιεί κανείς. Είναι ένα πικρό χάπι για τον Τραμπ, εν μέρει λόγω του χαρακτήρα του, αλλά πάνω απ΄ όλα για το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, το οποίο έχει τεράστια επιρροή στον καθορισμό της εξωτερικής πολιτικής και αποφασίζει πιο εύκολα για τον πόλεμο, παρά για την ειρήνη.
Οι λογικοί άνθρωποι , που φυσικά ακόμη υπάρχουν, καταλαβαίνουν ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η κλιμάκωση στον Κόλπο είναι η αναγνώριση των αμοιβαίων συμφερόντων: «Η ασφάλεια θα είναι συλλογική ή δεν θα υπάρχει, θα είναι αμοιβαία ή δεν θα είναι πραγματικά ασφάλεια», λέει ένας βετεράνος Ευρωπαίος διπλωμάτης. Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από το να βρεθεί η Μέση Ανατολή και η παγκόσμια οικονομία επίσης, μακριά από τον κίνδυνο. Αλλά είναι τρελό αυτό που κρατάει ακόμα στο μανίκι της, η εποχή Τραμπ!
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
