Σε αυτόν τον κόσμο όπου το χάος κυριαρχεί, καθώς η παγκόσμια υπερδύναμη που, ακόμη είναι η Αμερική, δεν μπορεί να επιβάλει τη βούλησή της, ανατέλλει για τα καλά πλέον το αντίπαλο δέος: Η Κίνα. Το Πεκίνο καθιερώνεται πλέον ως πρωταγωνιστικός παράγοντας στην παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή. Μέσα σε μια εβδομάδα, ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζιπίνγκ φιλοξένησε τον Πρόεδρο Τραμπ και τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν. Το Πεκίνο παρουσιάζεται ως το κέντρο ισχύος μιας νέας παγκόσμιας τάξης, ως ένα Κράτος στο οποίο απευθύνεται η Ουάσιγκτον, όπως και η Μόσχα και πολλές άλλες μεγάλες χώρες, εδώ και μήνες. Από τον περασμένο Δεκέμβριο έχουν, μεταξύ άλλων, επισκεφθεί το Πεκίνο οι ηγέτες τεσσάρων άλλων χωρών της G-7: ο Γάλλος Πρόεδρος, Εμμανουέλ Μακρόν, οι Πρωθυπουργοί του Καναδά και της Βρετανίας, Μάρκ Κάρνεϊ και Κιρ Στάρμερ και ο Καγκελάριος της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς. Κάτι που αντικειμενικά, ενισχύει την αίσθηση ότι το Πεκίνο αναδεικνύεται σε παγκόσμιο κέντρο λήψης σημαντικών αποφάσεων σε αυτήν την ταραγμένη εποχή.
Ο Συμβολισμός
Η διήμερη επίσκεψη του Πούτιν πάντως στην κινεζική πρωτεύουσα, αμέσως μετά την παρουσία του Προέδρου Τραμπ, έχει έναν άλλο συμβολισμό. Αν και είναι η 25η επίσκεψη του Ρώσου Προέδρου στη Λαϊκή Δημοκρατία και η 40η συνάντησή του με τον «παλιό φίλο» Κινέζο ομόλογο του από το 2012 που ο Σι ανέλαβε την εξουσία, η παρουσία του στο Πεκίνο έρχεται σε μια στιγμή που φαίνεται να υποχωρεί η μονοπολική τάξη στον κόσμο. Σφραγίζει επίσης, την αυξανόμενη πολιτική, στρατιωτική και οικονομική ευθυγράμμιση Κίνας και Ρωσίας. Σε μια περίοδο μάλιστα, που αναδύεται όλο και πιο σταθερά η νέα πολυπολική τάξη, στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κατέχουν την εξέχουσα θέση. Σι και Πούτιν θέλουν άλλωστε να στείλουν ένα μήνυμα «σταθερότητας» για έναν κόσμο χωρίς την ηγεσία των ΗΠΑ. Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν αυτή την αφήγηση Πεκίνου και Μόσχας ως γελοία, ενώ κάποιοι άλλοι να αναγνωρίσουν σε αυτή, τον πυρήνα μιας πραγματικότητας.
Αλλάζει η παγκόσμια ισορροπία
Μπορεί η Ρωσία να χρειάζεται την Κίνα πολύ περισσότερο από ό,τι το Πεκίνο την Μόσχα. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, η ισορροπία δυνάμεων στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, αλλάζει. Πριν από 10 χρόνια για παράδειγμα, οι Κινέζοι ηγέτες εξακολουθούσαν να φλερτάρουν με τη φιλία των Ευρωπαίων. Σήμερα, ο Σι Τζιπινγκ δεν δίνει πλέον μεγάλη αξία στις ανταλλαγές με τις χώρες της Ε.Ε.. Αντίθετα, βλέπει με ικανοποίηση να τον φλερτάρουν ο Τραμπ και ο Πούτιν, γιατί έχουν περιέλθει σε δύσκολη θέση,
Για χάρη του Τραμπ, ο Σι υποτίθεται πώς θα πείσει τους Ιρανούς να ανοίξουν το Στενό του Ορμούζ και να αποκηρύξουν τα πυρηνικά όπλα. Ο Πούτιν, με τη σειρά του, δεν μπορεί να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, χωρίς την κινεζική τεχνολογία. Για αυτό και αποτίουν φόρο τιμής στον «αυτοκράτορα», στο Πεκίνο. Ο Σι κατέστησε άλλωστε σαφές στον Πρόεδρο Τραμπ ότι πρέπει να μείνει μακριά από την Ταϊβάν, αλλιώς τα πράγματα θα είχαν άσχημη κατάληξη. Οποιοσδήποτε άλλος Αμερικανός Πρόεδρος θα είχε απορρίψει κατηγορηματικά αυτή την απειλή. Ο Τραμπ όμως υποχώρησε. Ο κόσμος αλλάζει μπροστά στα μάτια μας…
naftemporiki.gr
«The New Daily Mail»
Newsroom
