Κάτι «βράζει» στο Μαξίμου: Οι υποκλοπές επιστρέφουν και οι «αντάρτες» δεν σωπαίνουν

Κάπου ανάμεσα σε… κατσαρόλες που βράζουν και καπάκια που δεν κλείνουν, η υπόθεση των υποκλοπών επιστρέφει ξανά στο προσκήνιο, και μάλιστα όχι διακριτικά, αλλά με θόρυβο που δύσκολα αγνοείται. Διότι, όπως φαίνεται, όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να την «τακτοποιήσουν» σε έναν φάκελο με την ένδειξη «έληξε», η πραγματικότητα επιμένει να τον ξανανοίγει.

Τα νέα στοιχεία από την κατάθεση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, δεν είναι απλώς μια ακόμη ψηφίδα. Είναι από εκείνες τις λεπτομέρειες που κάνουν τους πιο έμπειρους στο πολιτικό παρασκήνιο να σηκώνουν φρύδι. Διότι οι 11 «νόμιμες επισυνδέσεις» που υπεγράφησαν, λέει το ρεπορτάζ, συνέπεσαν χρονικά, τι σύμπτωση, με τη δράση του Predator. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα, αυτά που δεν απαντιούνται εύκολα με μια επίκληση «εχεμύθειας». Γιατί, ναι, ο κ. Τζαβέλλας επικαλέστηκε το καθήκον απορρήτου. Και θεσμικά, προφανώς, έχει κάθε δικαίωμα. Πολιτικά όμως; Εκεί τα πράγματα περιπλέκονται. Διότι όταν λες ότι γνώριζες «εκ των έσω» τη σκοπιμότητα κάθε επισύνδεσης, αλλά αρνείσαι να απαντήσεις για συγκεκριμένες περιπτώσεις, αφήνεις ένα κενό. Και στην πολιτική, τα κενά δεν μένουν ποτέ άδεια, γεμίζουν με υποψίες. Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι η λίστα των «στόχων». Υπουργοί, δημοσιογράφοι, τεχνοκράτες – συνεργάτες, άνθρωποι του απολύτως στενού κύκλου της εξουσίας. Όχι ακριβώς περιφερειακά πρόσωπα. Και αυτό είναι που κάνει την υπόθεση να ακουμπά τον πυρήνα του ίδιου του «επιτελικού κράτους».

Αντάρτικο

Και εδώ αρχίζει το δεύτερο επεισόδιο του ίδιου έργου: Το εσωκομματικό. Διότι την ώρα που τα νέα στοιχεία ξαναφέρνουν τις υποκλοπές στο τραπέζι, στο εσωτερικό της Ν.Δ. η θερμοκρασία ανεβαίνει. Όχι με κραυγές προς το παρόν, αλλά με εκείνη τη γνώριμη «γκρίνια» που, όταν πολλαπλασιάζεται, παύει να είναι απλώς γκρίνια και θυμίζει αντάρτικο. Οι Βουλευτές βέβαια δεν θέλουν να λέγονται «αντάρτες». Θέλουν απλώς να «καταθέτουν προβληματισμούς». Μόνο που όταν οι προβληματισμοί ξεπερνούν τους δέκα και αρχίζουν να συγκλίνουν σε συγκεκριμένα θέματα, από το επιτελικό κράτος μέχρι τον τρόπο διαχείρισης κρίσεων, τότε κάτι αλλάζει στην ατμόσφαιρα. Και το Μαξίμου το ξέρει.

Γι’ αυτό και βλέπουμε μια προσπάθεια κατευνασμού. Να πέσουν οι τόνοι πριν από τη Συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, να περάσει το μήνυμα «πάμε παρακάτω», να μετατοπιστεί η συζήτηση στην οικονομία και την καθημερινότητα. Κλασική συνταγή. Το ερώτημα είναι αν αυτή τη φορά αρκεί. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα δεν είναι μόνο επικοινωνιακό. Είναι βαθύτερο. Όταν η ίδια η βάση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας αρχίζει να αναρωτιέται πώς λειτουργεί το σύστημα που η ίδια στήριξε, τότε το αφήγημα χρειάζεται κάτι περισσότερο από ένα καλό reboot. Και κάπως έτσι, η κατσαρόλα συνεχίζει να βράζει. Με το καπάκι ελαφρώς ανασηκωμένο. Και με όλους να προσποιούνται, τουλάχιστον προς τα έξω, ότι δεν ακούνε τον θόρυβο. Μέχρι την επόμενη… υπερχείλιση. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες πάντως θα έχουμε δύο κρίσιμα γαλάζια ραντεβού, τη Συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας στις 7 Μαΐου και το Συνέδριο του κόμματος 15 έως 17 Μαΐου.

naftemporiki.gr

«The New Daily Mail» 

Newsroom